آخرین اخبار
آغاز سفر اروپایی وزیر خارجه آمریکا: «ایران محور گفت‌وگوها در لندن و پاریس»نمایندگان مجلس هشتم بهمن از زندان اوین بازدید می‌کنندوزیر خارجه فرانسه برای گفت‌وگو در مورد مسائل منطقه و برجام به ایران می‌رود

رفاه اجتماعی نیاز به سرمایه‌گذاری دارد

تحقق رفاه مردم جز با سرمایه‌گذاری بخش خصوصی و افزایش میزان سرمایه‌گذاری‌ها از سوی دولت امکان‌پذیر نیست.

13 روز قبل
مجتبی احمدی
A- A A+

مطلب منتشر شده ، بیانگر سیاستهای شبکه بیان نیست و نویسنگان آزادند که نظرات خود را بدون سانسور بیان کنند.

شبکه رسانه ای بیان جهت ایجاد فضای تبادل نظر، از نقطه نظرات انتقادی در خصوص مطالب منتشر شده استقبال میکند.

مسئله اصلی اقشار آسیب‌پذیر، اشتغال، درآمد پایدار و در اختیار داشتن امکانات زندگی متناسب با نیازهایشان است. تحقق این موضوع جز با سرمایه‌گذاری قابل توجه بخش خصوصی و افزایش میزان سرمایه‌گذاری‌ها از سوی دولت امکان‌پذیر نیست. سرمایه‌گذاری‌ها از هر نوعی که باشند حتی در بخش ساختمان، نیازمند ارز است؛ البته ایران یکی از کشورهای دارای پایین‌ترین نسبت سرمایه‌گذاری به تولید ناخالص داخلی (GDP) در منطقه است؛ یعنی نسبت سرمایه‌گذاری به تولید ناخالص داخلی در ایران چیزی حدود 22 درصد بیشتر نیست. این در حالی است که 60 درصد سرمایه‌گذاری‌ها در بخش ساختمان صورت می‌گیرد؛ بنابراین طبیعی است که در این شرایط اشتغال مولد، درآمد پایدار و رفاه اجتماعی به وجود نمی‌آید. ازاین‌رو اقشار متوسط و ضعیف آسیب‌های بیشتری از این مسئله خواهند دید. با این تفسیر آنچه ضروری است که در ایران انجام شود، افزایش میزان سرمایه‌گذاری‌هاست.

برای مثال در دهه 1960 و 70 اقتصاد انگلستان به دلیل نوع سیاست‌های حزب سوسیالیست کارگر در بدترین شرایط بود. در این شرایط دو اقتصاددان برجسته انگلیسی بررسی و مطالعات عمیقی را انجام دادند و در نهایت خروجی مطالعات آنها این بود که در انگلستان میزان سرمایه‌گذاری نسبت به تولید ناخالص داخلی آن کشور در طول دو دهه گذشته نسبت به آن سال‌ها، کمتر از 25 درصد بوده است. درحالی‌که این نسبت در کشورهای رقیب انگلستان مانند آلمان، فرانسه و ایتالیا بالاتر از 31 درصد بوده است. حال تصور کنید در ایران که نسبت سرمایه‌گذاری رقم بسیار پایینی است و میزان زیادی از آن در بخش غیرمولد یعنی ساختمان صورت می‌گیرد، طبیعی است که هیچ‌گونه انتظاری برای بهبود شرایط زندگی طبقه متوسط نمی‌توان داشت.

نباید فراموش کنیم که در ایران حاشیه‌نشینی به یک پدیده بسیار خطرناک تبدیل‌شده است و بیکاری در روستاها و پاره‌ای از استان‌ها، مهاجرت منفی را به وجود آورده است. همچنین یازده میلیون نفر از مردم ایران در بافت‌های فرسوده که دارای کمترین استاندارد زیست‌محیطی هستند، زندگی می‌کنند. طبق آمارهای غیررسمی بیکاری در بین فارغ‌التحصیلان پسر 40 و دختران 65 درصد است. همچنین طبق آمار صندوق بین‌المللی پول سالانه بین 170 تا 180 هزار تحصیل‌کرده از ایران به دیگر کشورها مهاجرت می‌کنند؛ این به معنای زنگ خطر است. خاموش کردن این زنگ خطر جز با سرمایه‌گذاری و ایجاد اشتغال امکان‌پذیر نیست.

برخی بر این باورند که برای حمایت از اقشار آسیب‌پذیر باید قیمت‌ها را کاهش داد یا نرخ ارز را دست‌کاری کرد؛ باید بدانیم که ایجاد رفاه اجتماعی و تقسیم کردن آن از طریق کاهش نرخ ارز در بازار به دست نمی‌آید. دولت‌ها همواره از ابزار نرخ برابری پول ملی در مقابل سایر ارزها به‌عنوان یک محرک اقتصادی استفاده کرده‌اند. برای مثال آمریکا در طول دهه گذشته تعمداً اجازه داد نرخ برابری دلار در برابر سایر ارزها تا حدود 40 درصد کاهش یابد.

آمریکایی‌ها این کار را انجام دادند و نتیجه‌اش افزایش میزان صادراتشان بود و حتی بعضاً نرخ رشد اقتصادی این کشور از 5/3 درصد فراتر رفت و نرخ بیکاری این کشور در دوره‌ای به کمتر از 6 درصد رسید؛ بنابراین کاهش نرخ برابری ریال ایران در برابر ارزهای خارجی می‌تواند نشانه مثبت تلقی شود. در حال حاضر صادرات بسیاری از کالاهای ایرانی، غیراقتصادی است. برای مثال صادرات محصولات پتروشیمی و فولاد غیراقتصادی هستند و حتی محصولات سنتی ایران، مانند پسته و فرش نیز روزبه‌روز در حال از دست دادن بازار خود هستند؛ چراکه به‌طور مصنوعی نرخ ارزهای خارجی واقعی نیستند. عاقلانه‌ترین سیاست این است که ارز ناشی از صادرات را -با لحاظ نرخ تورم تولیدکننده- از صادرکنندگان خریداری کند. اگر چنین شود، صادرات ایران اقتصادی خواهد شد.

مقاله

شبکه های اجتماعی

بایگانی


Top