آخرین اخبار
سخنگوی وزارت خارجه ایران اقدامات عربستان در منطقه را باعث نا امنی و بی ثباتی دانستموگابه 93 ساله با اعلام اینکه قصد کناره گیری از قدرت ندارد با نظامیان در خصوص آینده زیمبابوه مذاکره کردسفیر ایران در بریتانیا از نهایی شدن پرداخت بدهی 450 میلیون پوندی به ایران برای آزادی نازنین زاغری خبر داددر حالی که دولت از اتمام اسکان موقت زلزله زدگان خبر داده است ، ناظران محلی وضعیت سکونت و زندگی را در این مناطق بسیار ضعیف میذانند

فعالان دیجیتال حقوق بشر ایران در حال مبارزه با ظلم و ستم هستند

فیروزه محمودی - با یک برنامه مفید دیجیتالی یا (اپلیکشن) که از آزادی های مدنی محافظت و آنرا تبلیغ می کند در حال مبارزه با رژیم ایران است.

فرشید آریان
A- A A+

رونالد منتروپ در مقاله ای خبری تحلیلی در حوزه حقوق بشر در سایت وی یرد بعد از مصاحبه با فیروزه محمودی و سوده راد با این عنوان مینویسد.

فیروزه محمودی میگوید این به معنای شروع یک جنبش حقوق بشر نیست.

در 20 ژوئن سال 2009 در برکلی، کالیفرنیا یک آمریکایی ایرانی تبار که پس از انقلاب اسلامی سال 1979 ایران را ترک کرده بود مشغول خواندن و سپس تماشای رسانه های اجتماعی  ایرانی است، زیرا دهها هزار ایرانی معترض طرفدار اصلاح طلبی و یا چپ  در خیابان های تهران  در حال اعتراض به یک انتخابات جعلی هستند. در حاشیه این تجمع اعتراضی ، یک زن جوان سیه مو در حال قدم زدن است.

ناگهان صدای شلیک تیراندازی، در این میان  گوش جمعیت را پر میکند. همینکه تصویر این صحنه روی فضای مجازی پخش میشود، جهان شاهد کشته شدن ندا آقاء سلطان از گلوله ای است که قفسه سینه اورا شکافته است و او در حالی که در خون قلطیده جلوی چشم جهانیان نشان می دهد. او جان خود را از دست می دهد.

 فیروزه محمودی، که هم اکنون  46 ساله است، میگوید آن گلوله  "قلب من را شکست." همانجا تصمیم گرفتم. بله و گفتم بنابراین باید کاری کنم.  من تصمیم گرفتم به هرطریقی شده کاری انجام دهم. "

 

محمودی یک هفته از کار خود در سازمان ملل متحد مرخصی می گیرد و این درست در روزهای تظاهرات جهانی در همه کشور ها  بر علیه و در حمایت از معترضان رژیم ایران و در اعتراض به تقلبیات انتخابات ایران است.  او بصورت پیمانی در یک پروژه برای یک سازمان غیر انتفاعی خیریه که اهداف آن بهداشت و سلامت عموم جامعه و جستجوی راه های شروع  و دسترسی  به درمان است با سازمان ملل متحد همکاری میکرد. تجربه او به عنوان یک فعال اجتماعی و مدنی، بدان معنا بود که او مفهوم سازماندهی مردمی را از ریشه درک می کرد.  اما، صرف نظر ازد انش و اطلاعاتی  که از خانواده به ارث برده بود، او هیچ چیز در مورد ایران و سیاست های جاری آن نمی دانست. او می گوید: "من به معنای واقعی کلمه" ایران "و" حقوق بشر "را دوست داشتم. "اما بعد، کم کم و سپس بعد گذشت زمان بیشتر و بیشتر بطرف ایران و حقوق بشر کشیده شدم."

در عرض سه هفته، از گذشت این رویداد تاریخی و رخ داده دردناک  مرگ ندا کار کم کم روی قلطک افتاد  در بین ماه مارس، تا   25 ژوئیه 2009، از 110 شهر پیام های همکاری و تعهد در پاسخ درخواست وی رسید. محمودی می گوید من حدس میزدم که این پیام ها حداقل  110،000 نفر را شامل می شد، از جمله در میان آنها سه برنده جایزه صلح نوبل هم بودند.

برای محمودی، راهپیمایی  و اتفاقات ایران چون یک وحی بود.  او در ایران متولد شده بود، پدر نگرانش او را در سال 1983 در حالی که فقط دوازده سال داشت و هنگامی که مادرش را ترک کرده بود به آمریکا آورده بود. مادرش دیگر نتوانست تا ده سال دیگر از کشور ایران خارج شود و او را ببیند. فیروزه از سن 12 سالگی در ایالات متحده  زندگی کرده است. او پس این اتفاقات بزودی کار خود را رها کرد و یک سازمان غیرانتفاعی را در برکلی بنیانگذاری و تاسیس کرد. حال دیگر احساس میکرد که دین اش را اعا کرده و توانسته است میراث فرهنگی و ملی خود را احیا کند. با مبلغ 150،000 دلاری (115،000 پوند) که از صندوق بودجه "بنیاد جامعه باز جورج سوروس" دریافت کرد توانست یک  گروه نه نفری را سازماندهی کند. این عده تظاهراتی  را  در در سالگرد  شهادت ندا و  روز جهانی تظاهرات 88 برگزار کردند . او در تلاش بود تا ضمانتی اجرایی برای جلوگیری از نقض حقوق بشر در ایران ایجاد کند و آنرا به تایید همگان از جمله جامعه بین المللی برساند. اولین کار او کتاب و یا بهتر بگویم بولتن (اطلس زندان های ایران از جمله زندان مخوف اوین بود که در آن تلاش شده بود هویت و رفتار با زندانیان سیاسی ایران را ثبت شود؛ در این کتاب به 699 زندانی که عمدتا به دلایل خطر برای امنیت ملی ایران زندانی شده اند پرداخته شده بود.) اما هنگامی که رژیم ایران فعالیت بخش دواطلب و انجیو های داخل ایران را نیز در کنترل خود گرفت  که اگر رعایت مصالح رژیم را نکنند در  مخالفت با آن عمل کرده اند، و فعالیت های سازمان های غیر دولتی بخش دواطاب  میبایست متعارف با سیاست های حکام ایران باشد و لاغیر، کار به بم بست خورد. کار سازمان های داوطلب خیریه  به ویژه در خارج از کشور به شدت دشوار شد. بنابراین، در بهار 2016 محمودی به دنبال راه حل دیگری می گشت.

و نتیجهبنایانگذاری سایت اتحاد برای ایران  و "ایران کوباتور (Iran Cubator)"، بود. ایران کوباتور در حوزه برنامه های اندروید کار میکرد و تبدیل به اپلیکشنی شد که از طریق آن میشود به ارتقای آزادی های مدنی کمک کرد و از مظلومان ایران حمایت و محافظت کرد. هدف و شعار او این است که  به جای دادن شعار مخالفت، با ساختن سرویس های دیجیتالی بنیادی میشود به آرامی آزادی های مدنی را ارتقاء داد.  از نمونه  یک برنامه دیگر دیجیتالی بنام تروجان ( Toranj،) است که امکان دسترسی به درمانگران و وکلا ی خانواده را برای قربانیان خشونت خانگی همسر و کودک آزاری فراهم می کند.  دیگری همدم (Hamdam )  برنامه و یا اپلیکشن دیگریست که امکان دسترسی به اطاعات را در مورد تابو های اجتماعی از جمله بیماری های مسری جنسی( STDs ) وهمچنین در مورد ازدواج را برای مردم و بویژه جوانان که از بیان آن ابا دارند  فراهم میکند.

مانند بسیاری از همکاران ایران کوباتور، خالق همدم، سودابه راد، فعال جنبش برابری طلبی و جنسیتی فرانسوی ایرانی است که ، با استفاده از  تجربه شخصی خود این اپلیکشن را طراحی کرده است: سوده توسط شوهرش در ایران مورد ضرب و شتم قرار می گرفت، اما وقتی که او خواستار طلاق شد، .......؟  سوده می گوید: "من متوجه شدم که من به عنوان یک زن هیچ حق و حقوقی ندارم و مهمترین آنها حتی حق طلاق هم ندارم من حتی حق ترک او و ترک کشور رانیز  بدون اجازه او نداشتم. وقتی که من می خواستم ایران را ترک کنم و دوباره به فرانسه برگردم، متوجه شدم که شوهرم تلاش کرده برای جلوگیری از رفتن من مرا ممنوع الخروج کند.. "در این صورت با اولین پروازایران  را ترک کردم و از آنجا خارج شدم.

در حال حاضر راد، 36 ساله در پاریس زندگی میکند و برنامه همدم  را در ماه مارس سال 2017 راه اندازی کرد – سوده میگوید امروزه، ما ، بیش از 85،000 کاربر داریم.

.من می پرسم  آیا همه اینها  تغییر رژیم را به دنبال خواهد داشت؟

راد می گوید نکته این نیست "این مسئله به حقوق فردی ، به زنان و مردانی ربط دارد که با حقوق خود آشنا نیستند، این برنامه به  زنان اجازه می دهد تا بر بدن خود کنترل داشته باشند و تابو های اجتماغی را میشکند و به مبارزه با تبعیض کمک میکند. بویژه حقوق زنان را به آنها متذکر میشود راهنمایی و پشنهاد های مناسب را برای آنها فراهم میکند. این نوع برنامه ها در انسانها  قدرت ایجاد میکند و آنها را با این توانمند سازی و ایجاد ظرفیت بدون اینکه یک فعال سیاسی و اجتماعی باشند قوی و قدردتمند می سازد ".

فیروزه محمودي  نیز با این نظر موافق است  و میگوید"ما باید این امکان را فراهم کنیم تا مردم این کشور درب گفتگو را باز کنند و در یک گفتمان اجتماعی شرکت کنند. آنها خواستار تکامل اند و نه انقلاب. اگر رهبران شما در یک جامعه کشته و زندانی شوند، چه کسی باید مردم را با اصطلاح رهبری کند.چطور باید این مردم  آماده کرد و تجربه هایی که آنها برای اداره کشور نیاز دارند، برای آنها فراهم کرد؟ اگر این گذار، این تحول ویا انقلاب  کم کم  وبه صورت تدریجی رخ دهد اگرچه زمان درازی لازم است ، اما خطر کمتری پیش رو خواهد بود. "این اصلا دراماتیک نیست، بلکه می تواند موثر باشد تا از ایجاد دیکتاتوری مجدد پیشگیری کند. بعضی از ایرانیان ازجمله مهاجران ایرانی تبعیدی ناامید بویژه در خارج از کشور  از روی  ناچاری بدنبال یک راه حل فوری هستند. میخواهند سریع تردست به یک اقدام عاجل بزنند، آلترناتیو سیاسی ندارند  واین چیزی است که وقتی جایگزین وجود نداشته باشد به احتمال زیاد به شکست و استقرار دوباره انحصار طلبی و دیکتاتوری را بدنبال خواهد داشت.

 گفتی است که ایران با ملل گوناگونش بیش از یک قرن است که برای برای استقرار عدالت، مردم سالاری یا دموکراسی مبارزه کرده اند. آخرین قیام عمومی مردم ایران در جریان جنبش سبز رخ داد.

در پی اعلام نتایج دهمین دورهٔ انتخابات ریاست جمهوری ایران و اعلام پیروزی دوبارهٔ محمود احمدی‌نژاد، تظاهرات و راهپیمایی‌های بی‌سابقه‌ای در خیابان‌ها و میدان‌های تهران و همچنین شهرهای دیگر ایران، توسط معترضان به نحوهٔ شمارش آرا و حامیان میرحسین موسوی، رقیب اصلی احمدی‌نژاد در انتخابات، در ماه‌های خرداد و تیر ۱۳۸۸ به راه افتاد که بزرگترین راهپیمایی‌های اعتراضی در تاریخ ۳۰ سال جمهوری اسلامی ایران بود.

در جریان سرکوب معترضان توسط نیروهای پلیس و شبه‌ نظامیان بسیج و سپاه پاسداران، به ویژه در روزهای ۲۵ و ۳۰ خرداد ۱۳۸۸، تعدادی از معترضین و عابرین کشته و مجروح شدند.

هیچ آمار رسمی در مورد تعداد کشته ‌شدگان این حوادث از سوی دولت ایران منتشر نشده ‌است. اما «کمیته پیگیری امور آسیب‌دیدگان حوادث پس از انتخابات» که توسط میرحسین موسوی و مهدی کروبی تشکیل شده بود در شهریور ماه ۱۳۸۸، فهرستی شامل نام ۷۲ تن از کسانی که در خشونت‌های پس از انتخابات کشته شدند را به مجلس شورای اسلامی ایران ارائه کرد. شمار زیادی از این افراد به وسیله گلوله کشته شده و شمار قابل توجهی نیز بر اثر ضرب و شتم و از جمله اصابت باتون جان خود را از دست دادند و از این تعداد هفت نفر در حمله نیروهای امنیتی به کوی دانشگاه تهران از شامگاه روز ۲۴ خرداد تا بامداد ۲۵ خرداد جان باختند.مرگ عده‌ای نیز بر اثر ضرب و جرح، شکنجه شدید و بدرفتاری زندانبانان با آنان در بازداشتگاه‌هایی از جمله بازداشتگاه کهریزک رخ داد.

روزنامه گاردین چهل روز پس از انتخابات از کشته شدن حداقل ۸۰ نفر از معترضان در جریان ناآرامی‌های ایران خبر داد. هرچند نهادهای حقوق بشری و معترضان کشته‌شدگان را بیش از این و بالغ بر صدها نفر می‌دانند.اما تا بحال تعداد ۷۸ نفر از جانباختگان شناسایی شده‌اند.

 http://www.wired.co.uk/article/iran-human-rights-apps-contest-activist

مقاله

روشهای قدرتمداری
  نیما حق پور
فرو پاشی امپراطوری انگستان
  دکتر محمود دلخواسته

شبکه های اجتماعی

بایگانی


Top