آخرین اخبار
عملیات پهپادها و هلی کوپترها برای یافتن لاشه هواپیمای شرکت هواپیمایی آسمان«توافق» کـردها و دمشق بر سر ورود نیروهای ارتش سوریه به عفرینترامپ: هرگز با ارسال پول به ایران توسط دولت اوباما کنار نیامده‌اممحمد جواد ظریف می گوید ایران پایگاه یا حضور نظامی در سوریه ندارد

چرا در مجلس خبرگان رهبری، رهبر موقت معین شد؟

خط سوم و خامنه‌ای در نقش محلل:

19 روز قبل
محمد جعفری
A- A A+

مطلب منتشر شده ، بیانگر سیاستهای شبکه بیان نیست و نویسنگان آزادند که نظرات خود را بدون سانسور بیان کنند.

شبکه رسانه ای بیان جهت ایجاد فضای تبادل نظر، از نقطه نظرات انتقادی در خصوص مطالب منتشر شده استقبال میکند.

در ابتدا، این نکته را لازم میدانم خاطر نشان کنم: بسیاری در تحلیلهای خود از خلاف قانون اساسی و یا  قانونهای مصوب مجلس شورای اسلامی، عمل کردن هاشمی رفسنجانی و خامنه‌ای و دور زدن این قوانین سخن میگویند و مینویسند که به جای خود، درست و بجاست است و وجاهت دارد. اما مهمتر از همه، هم در نظر و هم در عمل، عقیده نداشتن آقای خمینی به هیچ قاعده و قانونی بود. او جز قانون قدرت و آنچه که خود بمثابه تجسم قدرت میخواست را قانون میکرد و همان را نیز مرتب تغییر میداد. نمونه ها به اندازه ای زیاد است که امروز هر آدم بی طرف و با انصافی بخواهد در آن تشکیک کند، آب در هاون می کوبد. بنا براین کسانی که در پی رسیدن به آزادی، دموکراسی، حقوق مداری، عدالت و رشد هستند، یکی از مهمترین کارشان باید نقد روش و منش آقای خمینی و حاصل آناست که رهبری خامنهای و وضعیت امروز کشوراست. البته در این نقد به نکات مثبت وی هم باید پرداخته شود. مگر نشنیدیم وقتی آقای خمینی قدرت را قبضه کرد، گفت: «اگر سی و پنج ملیون بگویند آری، من می گویم نه! ؟» و یا «اگر ملت موافقت کند، من مخالفت میکنم»؟. مگر مجلس به او ننوشت که نقض قانون اساسی از سوی شما از حد گذشت و مگر پاسخ نداد بعلت جنگ بود و از این پس به قانون اساسی عمل میشود و مگر پس از آن، به نقض قانون ادامه نداد و دم از ولایت مطلقه فقیه نزد؟ هنوز متوجه نشدهایم که آقای خمینی به هیچ قانونی پایبند نبود؟ یا باز وقتی گفت: «حفظ حکومت اوجب واجبات است» و یا برای  حفظ دین باید، « جاسوسی کرد، مشروب خورد و دروغ گفت» بازهم متوجه نشدیم که آقای خمینی به احکام دین نیز پیابند نیست؟ و یا در خرداد 60 که برضد منتخب ملت ایران کودتا کرد یعنی مرحله نهایی کودتا را به انجام رساند، باز هم متوجه نشدیم آقای خمینی قدرتمداری خویش را قانون میداند؟ در آن تاریخ فقط و فقط یک آزادی خواه از اقلیت نمایندگان آزاده و پای بند قانون در مجلس، از طرف مردم درسخنرانی روشنگرایانهاش از جمله فریاد زد: بعد از این کودتا "انا لله و انا الیه راجعون" یعنی فاتحه قانون و دموکراسی و آزادی خوانده شد. آن شخصیت ایراندوست، جز زنده یاد مهندس علی اکبر معین فر، اولین وزیر نفت در حکومت موقت مهندس بازرگان و نماینده بعدی درمجلس که اخیراً چهره در نقاب خاک کشید، نبود.  

 این ها همه یکطرف قضیه است. طرف دیگر قضیه این است: کسانی که امروز خود دم از قانون اساسی و دور زدن آن و اجرا نشدن قانون و آزادی می زنند، نباید بگویند وقتی رهبر انقلاب خود و حواریونش به قانون اعتناء و حتی عقیده نداشتند، چه توقعی می توان داشت که قانون اساسی به اجرا در آید؟ در پاریس، در همان زمان که زمان اوج انقلاب بود و آقای خمینی در نقش رهبر و سخنگوی انقلاب در انظار ملت ایران و جهان به مردم ایران وعده استقلال و همه نوع آزادی، برابری، عدالت و رشد می داد، که آن به «بیان انقلاب»  و یا «بیان پاریس» مشهور شد، آقای دکتر یزدی (موافق جلد سوم خاطراتش) برنامه قبضه کردن قدرت، تحت نام « برنامه سیاسی راهبردی»  را به آقای خمینی میداد و او با اجرای آن موافقت میکرد. یادآور میشود که این طرح تا حدود 35 سال  بعد از پیروزی انقلاب از دید عمومی پنهان مانده بود، و به قلم اینجانب در نقد خاطرات آقای دکتر ابراهیم یزدی، سه مقاله  در اردیبهشت 1395 و مقاله چهارمی در آذر 1395،  با  نام «خشونت، خشونت زاست و بر خود می افزاید» انتشار یافت.  نقد من، بدون کم و کاست، روشنائی انداختن به آن طرح بود و من از خودم چیزی در نیاورده بودم و هم اکنون هم کتاب خاطرات آقای یزدی در اختیارهمه است و میتوانند خود به قول معروف راستی آزمایی کنند. بنا برآن خاطرات 5 نفر دیگر به جز خود دکتر یزدی، آقایان: مطهری، بهشتی، بازرگان، اشراقی (داماد آقای خمینی) و احمد آقا از آن طرح اطلاع داشته اند.

 حتی اگر این برنامه هنوز و تا زمانی که آقای خمینی از مردم کمی واهمه داشت و به جایی نرسیده بود که دم از ولایت مطلقه (= دیکتاتوری مطلق) بزند، بطور کامل اجرا نشده بود، بهنگام دم زدن از ولایت مطلقه فقیه اجرا شده بود. او در اعتراض و پرخاش به رهبر فعلى که آن زمان مقام رياست جمهورى را داشت و همچنان امام جمعه موقت تهران بود، خود را صاحب ولایت مطلقه خواند. در واقع، دریکی از نمازهای جمعه، در 11 ديماه 66 خامنهای دراعتراض پوشیده به آقاى خمينى، گفت: «قدرت ولايت فقيه هم نامحدود نيست» (1) آقاى خمينى برافروخت و در جواب وی در یک سخنرانی علنی بلافاصله گفت: «شما ولايت فقيه را نشناخته‏اى» (2)  و هنگامى كه خامنه‌ای چنین عتابی را از آقای خمینی شنید، رسماً از بیان خود توبه كرد و گفت: بله! حق با شماست! آقاى خمينى در جواب و برای به اصطلاح دلجویی بخاطر سیلی که به وی زده و به وی هشدار داده بود، گفت: « جنابعالى را كه يكى از بازوهاى تواناى جمهورى اسلامى مى‏دانم و شما را چون برادرى كه آشنا به مسائل فقهى و متعهد به آن هستيد و از مبانى فقهى مربوط به ولايت مطلقه فقيه جداً جانبدارى مى‏كنيد، مى‏دانم و در بين دوستان و متعهدان به اسلام و مبانى اسلامى از جمله افراد نادرى هستيد كه چون خورشيد روشنى مى‏دهيد » (3). اگر آن روز،آنها که مسئول بودند، حقیقت  را می گفتند و یا اسناد را مخفی نمی کردند و آن را منتشر می کردند،و مردم از حقایق مطلع می شدند، شاید وضع به این جا ها نمی رسید؟ همین نوارهایی که اخیرا از مجلس خبرگان رهبری که مملو از حیله و جعل و دروغ است قبلاً و یا حتی 7-8 سالی بعد از آن منتشر می شد (4)، بعید می دانم جامعه اجازه می داد که چنان دیکتاتوری بنام دین و ولایت مطلقه فقیه که از مصادیق شرک است، و شخص خامنه ای که بنا به قول صریح خودش و دیگران حاضر در آن مجلس فاقد صلاحیت لازم بود و گفته شد که جمعی در حل مسائل به او کمک کنند، به حاکمیت خود ادامه دهد و کشور به سمتی که  رفت می رفت؟    

 

متأسفانه در کشور ما، کسانی که در ردههای بالای قدرت قراردارند و از اطلاعات دست اول برخوردارند، به موقع و در زمانی که  از آن اطلاعات میشود در بهبود وضع موجود استفاده کرد، آن را در اختیار همگان قرار نمیدهند. زمانی که خود در تله گیر افتاده و یا از صحنه قدرت تا حدودی پرت شده و دور میافتند، بخشی از اطلاعات را، آن هم نه کامل آن را و یا تمامی اطلاعاتی که در اختیار دارند را، به خیال اینکه حاکمیت آنها را دوباره به قدرت باز میگرداند، منتشر می‌کنند.  از تاریخ تجربه نگرفته اند که در دیکتاتوری و حاکمیت قدرت، هر کس از صندلی خود حذف شد، دیگر راهی برای بازگشت وجود ندارد، زیرا برای هر صندلی که خالی میشود، چند نفر از قبل آماده اشغال آن هستند.

  

بطور مسلم هر وقت آقای خمینی زیر فشار جامعه قرار میگرفت، و یا کسی را میخواست بزند، از قانون یاد میکرد، آن هم قانون خودش. وی این تجربه را به حلقه محارم خود و روحانیت منتقل کرده است. وقتی آقایان رفسنجانی، خامنه‌ای و سایر روحانیهای نشسته بر کرسی قدرت، به تجربه می دیدند که استاد اعظمشان به هیچ قاعده و قانونی وفادار نیست، آنها هم  از او درس میگرفتند. برهمین سیاق تا به امروز عمل کرده  و می‌کنند. هر زمان دم از قانون و یا قانون اساسی میزنند، زمانی است که در زیرفشار جامعه قرار گرفته اند، برای خلاصی از تنگنایی که در آن در افتاده اند، صحبت قانون اساسی را پیش می کشند. و الا در حقیقت قانون اساسی فعلی مرامنامۀ اجرائی منویات ولایت مطلقۀ فقیه است. تمامی اصولی که در قانون اساسی از آن به عنوان ظرفیتهای اجراء نشده و یا حقوق مردم یاد می شود عبارتند از: اصول 20، 21،  22، 23، 24، 25، 26، 27، 32، 33 و 168 که بدون استثنا، آن اصول با اما و اگرِ «مگر آن که مخل به مبانی اسلام یا حقوق عمومی باشد»یا «مگر در مواردی که قانون تجویز کند.» یا «با رعایت موازین اسلام» یا «مگر به حکم قانون.» یا «مگر در مواردی که قانون مقرر می‌دارد. » و چون اسلام و قانون هم خودشان هستند و ریش و قیچی دست خودشان است میتوانند، مانع اجرای این اصول بشوند. آیا تا به حال بر طبق این اصول مجوزی داده شده که مردم برای خواستههای به حق خود، تظاهراتی، اجتماعی و از این قبیل تشکیل بدهند؟ نه. تا به حال دیده شده است که جمعی اجازه تظاهرات بخواهند و اینها مجوز داده باشند؟ جز اجتماعاتی که به خواست خودشان و برای حمایت از خودشان تشکیل میدهند،آیا، یک بار، اجتماع آزادی تشکیل شدهاست؟ پس با این حکومت و این رژیم صحبت کردن از قانون و دور زدن و یا مخالفت با قانون، دردی را دوا نمی‌کند. چون از ابتدا تا به امروز به هیچ قانونی حتی فقه خود وفادار نبودهاند و نخواهند بود. به ضرس قاطع می شود گفت: مگر در مواردی که در تنگنا و فشار جامعه قرار بگیرند. حقیقت این است که هرگاه جامعه به حقیقت این رژیم و حق و حقوق و آزادی خود اشعار پیدا بکند و دست به جنبش، نهضت، تشکیل اجتماعات ، و...   برای رسیدن به حقوق، آزادی، عدالت و رشد خود به هر طریق ممکن بزند، و ازخود ایستادگی و مقاومت نشان بدهد، حکومت قدم به قدم در برابر خواست ملت چارهای جزعقب نشینی ندارد. به اصل موضوع باز گردم.

 

   در قسمت اول این نوشته خاطر نشان شد که نواری که به تازگی در مورد انتخاب رهبری منتشر شدهاست، گفته مرحوم آیت الله منتظری را، در مورد حذف خودشان از قائم مقامی رهبری، به اثبات رساند. او گفته بود: اینها که در حذف من کوشیدند، هدفشان" ولایت بر فقیه" بود و نه «ولایت فقیه». و نیز یاد آور شد که کلید فهم این معما که چرا در آن مجلس خبرگان، آقای خامنهای را به رهبری موقت، «برگزیدند»، بدون توضیح درباره خط سوم و حریص کردن آقای احمد خمینی به رهبری جستن در آینده، به درستی معلوم نخواهد شد. آقای رفسنجانی که روحیه قدرت طلبی احمد آقا را میشناخت، که «الجنس مع الجنس یمیل»، او را آلت دست خود کرد. در نتیجه، بعد از آن که این دو، با همراهی وی، به مشروطه خود رسیدند، به حیات احمد آقا، خاتمه دادند.

  

آقای رفسنجانی با وجودی که به عنوان نزدیکترین فرد به آقای خمینی مشهور بود و گاه به عنوان «ملیجک آقای خمینی » از او یاد می شد، و نفوذ زیادی بر آقای خمینی داشت، بدون همیاری احمد آقا، قادر به انجام بسیاری از امور نبود. آقای هاشمی رفسنجانی، در یادداشتهای خود، از اینکه در سال 60 احمد آقا به جرگه باند بهشتى - هاشمى -  خامنه‏اى پیوسته و یا ناگزیراو را بدان باند کشانده و پیوند دادهاند، آشکارا، اظهار شادی میکند:  

8فروردين1360، «... سپس با احمد آقا صحبتهايى داشتيم. احمد آقا مى‏خواست بفهمد كه بالاخره ما با آقاى بنى صدر چه خواهيم كرد. گفتم ايشان اگر قانع باشد كه رئيس جمهور در حد قانون اساسى باشد و از مقام رياست جمهورى عليه ارگانهاى قانونى سوء استفاده نكند، مى‏توانيم ايشان را تحمل كنيم » ( عبور از بحران، ص 42)

23 فروردين 1360، «اطلاع يافتم كه حاج احمد آقا خمينى مصاحبه مطبوعاتى انجام داده و برخلاف مصاحبههاى گذشته، ايشان با خط امام نسبتاً هماهنگى نشان داده و موضعگيرى حسين آقا، اخوى زاده‏اش را محكوم كرده و توضیحی از معنای خط سوم داده است» (عبور از بحران،ص 66.) 

جمعه 1 خرداد، « شب احمد آقا خمینی بدون اطلاع قبلی به منزل آمد. ضمن حرفهای زیاد، صحبت از استعفای رئیس جمهوری داشت.» (عبور از بحران، ص123.) 

چهار شنبه 20 خرداد، « احمد آقا هم حضور داشت. امام از ما خواسته بودند که در باره فرماندهی کل قوا، نظر بدهیم. امام تصمیم به عزل بنی صدر از این سمت را گرفته اند... گویا ایشان این اعلان را غیر قانونی اعلام داشته اند؛ لابد عزل بنی صدر را هم امام قانونی نمیدانند!»

 

پنجشنبه 14 خرداد، « اول شب، در نخست وزیری با احمد آقا خمینی و آقای رجائی جلسه داشتیم. حسابی همراهی میکنند. درمسئله گروه مستقل چمران و مسئله بنی صدر راه حل هایی داشت.» (عبور از بحران،ص 137.) 

 

موافق خاطرات آقای رفسنجانی در عبور از بحران و سایر خاطرات تا قبل از بر کرسی رهبری نشاندن آقای خامنه‌ای، در سال 68، آقاى هاشمى رفسنجانى خود اعتراف مى‏كند كه در قلع و قمع همه جريانهايى كه در جهت مخالف نظر ايشان بوده، از آمران و عاملان اصلى بوده است. اوهدفى جز دستيابى به قدرت مطلقه و تملك قهرى و انحصارى حكومت و حاكميت نداشته و با استناد به اعترافات زير، ولى فقيه واقعى ايشان بوده است:

براساس مندرجات كتاب "عبور از بحران"، و سایر خاطرات وی، قوه مجريه، مقننه، قضائيه و سازمانهاى مختلف لشكرى و كشورى، در زير سلطه آقاى هاشمى رفسنجانى بوده و رتق و فتق همه امور بدست وى صورت مى‏گرفته است. هيچ امرى از امور كشور نبوده است كه بدون صلاحديد و خواست ايشان انجام پذيرفته باشد. مسايل كشور را بسته به اهميت آن، در يكى از مراحل سه گانه زير به اجرا در ميآورده است:

 1- مهمترين امور را با احمدآقا در ميان ميگذارده و سپس عمل مى‏كرده است(شوراى دو نفره)

 2- امور و مسايل مهمتر را با احمد آقا و خامنه‏اى شور مى‏كرده و به اجرا در ميآورده است (شوراى سه نفره)

 3- امور مهم را با مشورت احمدآقا، خامنه‏اى، نخست وزير، موسوى اردبيلى و مسئول مربوطه حل و فصل مى‏كرده است (شوراى 6 نفره يا...)

مشخص است که آقای رفسنجانی در اين سه شوراى مختلف، احمد آقا را براى همراه كردن نظر آقاى خمينى با خود شركت مى‏داده است.زیرا رفسنجانی میدانست که بدون همراهی و همیاری آحمد آقا، قادر به انجام بسیاری از امور، از جمله عزل منتظری از قائم مقامی رهبری و بر کرسی رهبری نشاندن خامنه‌ای نبود. از سال 60 تا زمان بر کرسی رهبری نشاندن خامنه‌ای، احمد آقا را در تمامی امور به شرحی که در بالا آمد شرکت میداد. تا بیش از پیش احساس قدرت و توانائیاش را تحریک کند و بدین طریق بتواند او را در جرگه خود نگه دارد. خاطرات سال 68 رفسنجانی «سازندگی و بازسازی» نشان میدهد که بعد از رهبر شدن خامنهای، احمد آقا از شرکت در امور اساسی محروم میشود. بطوری که بارها احمد آقا از حذف خود و دوستانش، نخست از رأس و سپس از رده دوم از سلسله مراتب قدرت گله می‌کند. چگونگی دست به سر کردن احمد آقا را می‌توانید در کتاب «آیا میدانید چرا چنین رژیمی بر پاست؟» ص 401-393 مطالعه کنید. حال به توضیح خط سوم و نقش احمد آقا بازمیگردم.

خط سوم و  احمد آقا

 

همچنانکه در بالا آمد، احمد آقا هم سودای نخست وزیری و هم سودای رئیس جمهوری و هم رهبری را در سر داشت. اما شرایط برایش آماده نبود. فکر نکنید که قدرت طلبی احمد آقا را من در ذهن خود بافته ام. خانم زهرا مصطفوى خواهرش، هم در مصاحبهای آشکار کرده است که احمد آقا در پى دستيابى به مقام رياست جمهورى ايران بوده است. ‏بنا به گزارش واشنگتن پست، خانم مصطفوى طى مصاحبه اى كه درتاريخ 22/3/1368، از‏ ‏راديو آمريكا نيز پخش شد، گفت: « برادرش حاج احمد آقا ازهشت سال پيش مايل به كسب‏ ‏مقام رياست جمهورى بود ولى امام خمينى گفته بود تا هنگامى كه زنده است به‏ ‏فرزندان خويش اجازه نخواهد داد وظايف سياسى به عهده بگيرند. وى مىگويد كه‏ ‏يك هفته قبل از جراحى امام نيز موضوع رياست جمهورى احمد آقا را با امام در ميان‏ ‏گذاشته و گفته است كه برادرش از شرايط لازم براى تصدى رياست جمهورى برخوردار‏ ‏است، اما امام اين بار هم با اين پيشنهاد مخالفت كرده و گفته است « بعد از مرگ‏ ‏من مىتوانيد خودتان در اين باره تصميم بگيريد.». سوداى رهبرى داشتن فى نفسه گناه‏ ‏نيست و هر كس مىتواند چنين سودايى در سر داشته باشد و از اين بابت اشکال و ایرادی بر احمد آقا وارد نیست. ایراد و اشکال در اينجاست كه احمد آقا جهت رسيدن‏ ‏به اين هدف در یک رشته توطئه و دسیسهها وارد شده و دیگران را برای رسیدن به قدرت، بازی داده و کارهائی را که نباید، مرتکب شود انجام داده است.

 

از ویژگی نظامهای دیکتاتوری و بویژه نظام دیکتاتوری خائن به انقلاب، این است که در اطراف کسی که رهبر انقلاب است و حلقه قدرت را در دست دارد، به عناوین و شکلهای مختلف، توطئه و دسیسه های مختلف برای ربودن و تصاحب قدرت از چنگ یکدیگر شکل میگیرد. در دستگاه رهبری کسی که قابل اعتمادتر و نزدیکتر به رهبر است، طبعاً امکان بازی بیشتری دارد و هم ممکن است بیشتر آلت دست این و آن شود، اظهرمن الشمس است و نیازی به استدلال و آوردن سند و مدرک ندارد که احمد آقا قابل اعتمادترین و نزدیکترین فرد به آقای خمینی بود. از نظر من، احمد آقا بعد از اینکه حلقه انحصاری قدرت در دست پدرش قرار گرفت، خودش هم در عطش دست یافتن به مقامهای کلیدی قدرت، می سوخت. اما نه شرایط مناسبی داشت و نه شرایط آن زمان مناسب بود. بنابراین او در لباس خدمت به پدرش و حفظ قدرت او، دست به کارِ مرکز حلقه قدرت گشتن شد. اولین بازی آشکار او، بازی خط سوم است. احمد آقا در زمانهای مختلف و بنا به وضعیت جدید و توازن قدرت – به حساب خودش- از خط سوم تعبیرهای گوناگونی کرده است. از زبان دیگران نیز. اما در حقیقت احمد آقا را می شود مبتکر خط سوم دانست. بعد از تشکیل حزب جمهوری اسلامی که از همه قماشی عضو حزب و کادر مرکزی آن شدند و در جامعه نتوانست محبوبیت دلخواهی را که مؤسسین آن انتظارداشتند، کسب کند و حتی در بین بخش مهمی از روحانیت اگر نگویم منفور، مورد قبول واقع نشد و زمانی که مجاهدین خلق به ظاهر - و با تبلیغات دروغین و بزرگ و قدرتمند کردن بی حد خود که خودشان را هم به بیراهه کشاند- به «امام» گرویدند، خط سوم تلفیقی شد از خط آقای خمینی و خط مجاهدین و یاران احمد آقا که در دفتر خمینی و در بیرون از دفتر جمع بودند. نا گفته نماند که ریشه این خط و طرز تلقی آن از آقای دکتر بهشتی است وبه مرداد ماه سال 57 بر میگردد. در آن سال تزی که من آن را تز «سه بعدی» نام نهادم در اتحادیه انجمنهای اسلامی در اروپا مطرح شد. آن تز میگفت:

 1- آقای خمینی رهبر ملت ایران توده ها را بسیج می‌کند.

2-  دکتر شریعتی نهضت فکری و ایدئولوژیک را راهنماست.

3-  سازمان مجاهدین خلق، رهبری مبارزات مسلحانه ملت ایران را راهبر است. 

بنابراین تلفیقی از این سه خط باید رهبری و انقلاب ایران را هدایت و کشور را اداره کند. بعدها معلوم شد خط سوم احمد آقا، اجرای تز آقای بهشتی است. (5)

در آذر ماه سال 1359، جلسهای در منزل مرحوم شریعتی با شرکت احمد آقا، آیت الله لاهوتی، شیخ علی تهرانی، احمدعلی بابائی، خانم متحدین و رضائی، خانم شریعتی و ... بر پا شد. در آن جلسه، احمد آقا نظریه خط سوم را به میان گذاشت. بعد هم نوار آن جلسه به بیرون درز کرد. احمد آقا در باره درزکردن آن نوار گفته بود:« بعد شنیدم این نوار را پخش کرده اند».

 احمد آقا پيشنهاد كرد جريان مستقلى از جريانات حاكم، که تلفیقی از خط خمینی و مجاهدین و دوستان دکترعلی شریعتی است تشكيل شود. در همان زمان، این مجموعه "خط سوم "‏ ‏نام گرفت. شرح کامل این ماجرا، در کتاب «واقعیتها و قضاوتها» نیز آمده است.

 

بعد که احمد آقا مدار قدرت آینده را مرحوم منتظری و دوستان منسجم و فعال او و چند نفر از نزدیکان آقای خمینی و دفتر او که بر دورش حلقه زده بودند، دید، خط سوم را که خط درست و نجات دهنده و آینده از آنِ او است میخواند، خط آقایان خمینی و منتظری و یاران دفترش عنوان می کرد.

 

بعد که بنی صدر با اقبال عامه روبرو شد، در جلسهای که احمد آقا با دوستان و همکاران بنی صدر داشت، خط سوم متشکل از خط آقای خمینی و یاران دوستان دفتر وی و بنی صدر را خواند و تشکیل این مجموعه را پیشنهاد کرد. در روزهای حذف بنی صدر، خط سوم شد: خط خمینی، بهشتی- هاشمی – خامنه‌ای. به این علت است که - همچنانکه در بالا ذکر شد - وقتی احمد آقا در مصاحبه  23 خرداد 60،  گفت: « خط سومی که امام راهبر آن است.» آقای هاشمی رفسنجانی از آن اظهار شادی کرد و نوشت: «  برخلاف مصاحبه هاى گذشته، ايشان با خط امام نسبتاً هماهنگى نشان داده» یعنی اینکه با خط بهشتی- هاشمی – خامنه‌ای همراه شده است.  

 

چهارمین تغییر خط سوم، درست بعد از به کرسی رهبری نشاندن آقای خامنه‌ای است، شروع می شود: این بار، خط سوم احمد آقا و دوستانش از دفتر امام و غیر آن و مجمع روحانیون مبارز را در بر می گیرد و خط سوم یعنی کسانی که غالب آنها امروز به اصلاح طلبی مشهورند. 

 

احمد آقا نظر به اینکه مشتاق به دست آوردن قدرت بود ومی دید که در این نظام حساب و کتاب، استعداد وشایستگی، علم و کارآئی در کار نیست و تصدی بیشترِمقامات در گرو رابطه داشتن با رهبر و در خدمتِ رهبر و مرکز قدرت بودن است، با خود زمزمه می کرد که خودش از اینهائی که وزیر، نخست وزیر، رئیس جمهور میشوند، چه کم دارد؟. چند باری هم برای نخست وزیر شدن و حسب گزارش خواهرش رئیس جمهور شدن خیزبرداشت. اما آقای خمینی در این یک مورد سدی جلو راه احمد آقا بود. و باز حسب این گزارش، آقای خمینی گفته است: تا من هستم خیر! و « بعد از مرگ‏ ‏من مىتوانيد خودتان در اين باره تصميم بگيريد». بنابراین و با این شرایطی که احمد آقا در پی تصاحب قدرت بود، با امکاناتی که در رابطه با رهبر داشت و مورد اعتماد او و تنها کانال ارتباطی آقای خمینی با دیگران بود، انحصار گران اصلی هم که از این قدرت طلبی او آگاه بودند، برای حفظ و نگهداری انحصار خود، او را به بازی گرفته و اغفال میکردند. وی نیز برای فراهم کردن زمینهِ به دست آوردن رهبری بعد از آقای خمینی وارد توطئه ها و دسیسه سازیها میشد. این است که مشاهده میکنیم از فروردین سال 60 همیشه حداقل تا مدتی کمی بعد از اینکه آقای خامنه‌ای را رهبر کردند، به امید رهبر شدن، در کنار آقای هاشمی رفسنجانی و در واقع آلتِ  فعلِ  باندِ او بوده است.

آقای خمینی بر اثر کهولت سن و بیماری مزمنی که داشت و از آن رنج می برد، خود کمتر با مردم و حتی مسئولین درجه اول جز در مواقع بسیار ضروری رابطه داشت. بنابراین، همه امور از کانال دفتر آقای خمینی رتق و فتق می شد و امر و نهی ها و دستورات درست و نادرست آقای خمینی و یا بنام او، از طریق این دفتر صادر میشد. اگر شما به یادداشتهای آقای هاشمی رفسنجانی توجه کرده باشید، دریافته اید که ایشان به طور مداوم مینویسد: احمد آقا آمد. فرمان و یا نظر و یا پیام امام را در مورد فلان و یا بهمان مورد آورد. وی نیز چون احمد آقا را در اختیارِ خود دارد، پیامهای شفاهی و یا غیر شفاهی آقای خمینی و یا بنام خمینی را به وکلای مجلس، نخست وزیر، قوه قضائیه، سپاه و ارتش و سایر ارگانها فرمان میداد و صدایشان را میبُرید. بدین ترتیب دفتر رهبرى انقلاب به تنها كانون‏ ‏قدرتمند در كشور تبديل شده بود و قدرت آن مافوق قواى سه گانه به حساب‏ ‏مىآمد و متأسفانه همه هم آنرا پذیرفته و سر خود را مانند بچه خوب پائین انداخته و جرأت نُطُق کشیدن نداشتند. طبیعی است که احمد آقا که متولی دفتر و تنها شخص مورد اعتماد آقای خمینی بود، عملا‏ نقش تعيين كنندهاى دراداره امور داشت. بویژه که بنا بر قول فلاحیان قائم مقام وزیر اطلاعات « این یک دو سال آخر ما هر کاری با امام داشتیم با احمد آقا حل می کردیم و به اسم امام منعکس می کردیم.» (6) بر اساس خاطرات و کتابهای آقای هاشمی رفسنجانی جای شک نمی ماند که  در آن دوران احمد آقا بنا به خواست و فرمان آقای هاشمی رفسنجانی برای رسیدن به مشروطه خودعمل میکرده است.

همچنانکه در بالا آمد، احمد آقا هم سودای نخست وزیری (7) و هم رئیس جمهوری شدن را در سر داشت. اما چون آقای خمینی موافق نبود، ممکن نشد که آن مقامها را تصاحب کند. پروای رسیدن به قله رهبری کشور در ذهنش پرورانده شد. در این اندیشه با آقایان هاشمی رفسنجانی و خامنه‌ای که در صدد به دست گرفتن انحصاری دولت، بعد از خمینی بودند، همدست شد. این است که موافق رویدادها و خاطرات آقای رفسنجانی، اینها با هم تا رهبر شدن خامنه‌ای همآهنگ و یکصدا عمل کرده اند.

آقای هاشمی رفسنجانی که از سال 60  تا  فوت آقای خمینی و انتخاب آقای خامنه‌ای به رهبری، مهمترین امور را با احمد آقا در میان میگذاشت و سپس عمل میکرد (شورای دو نفره) و مسائل مهمتر را با احمد آقا و خامنه‌ای شور میکرد و به اجرا در می آورد (شورای سه نفره)، حال هم به تصور اینکه آقای خامنه‌ای بعد از رهبری، مثل خمینی با او عمل می‌کند. در حذف احمد آقا از باند هاشمی- خامنه‌ای- احمد آقا و دست به سر کردنش با او همداستان شد.

احمد آقا که در انتظار فرصت برای اشغال کرسی رهبری بود،  اینک میدید که دو «رفیق راه»،وظیفه او را خاتمه یافته تلقی میکنند. او متوجه میشد که او را چنان دست به سر کردهاند که گمان آنرا به خاطر قدرتمدار خود خطور نیز نمیداد. بعد از گذشت مدتی کوتاه، بارها، صدایش را به گله و شکایت بلند کرد.  در تاریخ 19 آبان که احمد آقا گله کرد، آقای هاشمی گزارش کرد: « حاج احمد آقا از اینکه در جلسه هفتگی من و رهبری حضور ندارند، گله کرد. » که چرا او را  در جلسات دو نفره خود شرکت ندادهایم. قرار بر شرکت دادن صوری او میگذارند. بدین ترتیب که قبل و یا بعد از جلسه سه نفره بلافاصله جلسه دو نفره طبق روال گذشته بر قرار میشود. مقایسه مختصری ازموضوعات و مسائل مطرح شده در شوراهای سه نفره و دو نفره، خود مشخص کننده دست به سرکردن احمد آقا است. او هم خود متوجه این مسئله شده و در رابطه با عزل و نصبها و بویژه حذف یاران نزدیکش و خط سهایها ازمقامهای درجه اول، زبان به گله گشود. چون کار دیگری از او بر نمیآمد - و شاید هم خودش فهمیده بود که وظیفه اش خاتمه یافته است - به گله و گله گذاری بسنده کرد. بعضی از این نقد و گله گذاری را با هم بخوانیم:

20آبان 68، « تلفنی با رهبر در مورد شرکت احمد آقا در جلسه خصوصی مان صحبت کردیم.» (سازندگی و بازسازی، ص 408.) 

 همچنانکه در فوق آمد از این تاریخ به بعد قرار بر شرکت دادن صوری احمد آقا در جلسه های خود میگذارند. بدین ترتیب که بعد از هر جلسه سه نفره، قبل و یا روز بعد جلسه دو نفره طبق روال گذشته بر قرار میشود. به گلههای احمدآقا، از قلم هاشمی رفسنجانی،توجه کنیم:  

23دی 68، « شب با احمد آقا مهمان رهبری بودیم. .. احمد آقا از لزوم توجه بیشتر رهبری به نیروهای خط 3 گفت که فعلاً مورد توجه کمتری هستند.» (سازندگی و بازسازی، ص 502.)   

14بهمن 68، « عصر شورای امنیت ملی جلسه داشت...بعد از جلسه با احمد آقا جلسه خصوصی داشتیم از بعضی از عزل و نصبهای رهبر گلایه داشت.» (سازندگی و بازسازی، ص 535.)

در آن دوران شایع بود که آقای هاشمی رفسنجانی چراغ راهنما را به چپ می زند ولی به راست می پیچد. کنایه از اینکه در حرف چپگرا و حرفهای تند و تیز می زند و در عمل راستگر است و به  راستیها گرایش دارد. علت شایعه آن هم این بود که آقای خامنه‌ای بعد از نشستن بر کرسی رهبری برای یک کاسه کردن قدرت در دست خودش، با دستیاری آقای هاشمی مجمع روحانیون مبارز و دوستان آحمد آقا و خط سومیها، یعنی کسانی که غالب آنها امروز به اصلاح طلبان مشهورند را از مدیریتهای مهم دستگاه دولت به مرور کنار گذاشت:

 

8 شهریور 68، « با احمد آقا به دفترم آمدیم....و تأکید داشت که نگذاریم امثال آقای خوئینی و محتشمی بیکار و منزوی باشند.» (سازندگی و بازسازی، ص  295.)

12 مهر 68، « آشیخ قدرت عالیخانی آمد. وضع روحی خط سه و نگرانیها و ناراحتی آنها از رهبری و انزوا را گفت. دلداری دادم و گفتم آقای خامنه‌ای مایلند آنها نرنجند.» (سازندگی و بازسازی، ص  345و346.)

18 دی 68، « آقای احمد جنتی [ رئیس سازمان تبلیغات اسلامی] آمد... از وضع پیش آمده در خصوص ملامت رهبری از خط 3 اظهار رضایت کرد. » (سازندگی و بازسازی، ص 496.)

9 دی 68، آقای قدرت الله علیخانی آمد. مراتب ناراحتی خط 3 را از اظهارات رهبری اطلاع داد و تحلیلهای آن ها را گفت...  آقای عبد الله نوری وزیر کشور برای امور جاری کشور آمد و همان مضامین آقای علیخانی را گفت»

30دی 68، « عصر شورای امنیت ملی جلسه داشت...بعد از جلسه، احمد آقا در باره کم مهری رهبری به نیروهای خط 3 گله کرد.» (سازندگی و بازسازی، ص 513.)

14بهمن 68، « عصر شورای امنیت ملی جلسه داشت...بعد از جلسه با احمد آقا جلسه خصوصی داشتیم؛ از بعضی از عزل و نصبهای رهبر گلایه داشت.» (سازندگی و بازسازی، ص 535.)

 

حال که روشن شد با حمایت وهمیاری احمد آقا، آقای خامنه‌ای بر کرسی رهبری نشانده شد و موافق نوار منتشره، رهبری موقت بود، اولاً چرا موقت و ثانیاً موقت بودن چه ربطی به احمد آقا و رهبر شدن وی دارد؟

 با توجه به اینکه با کمک احمد آقا، منتظری رقیب قدرتمند و سرسخت حذف  شده بود. آقای رفسنجانی، در 11 فروردین 68، گزارش می‌کنداخبار را گرفتم. مسأله آقای منتظری در صدر گزارشها است. رسانههای غربی چهره ایشان را معتدل، آزادیخواه و ترقی خواه و چهره امام را خشن ترسیم می‌کنند و عزل ایشان را غلبه خشونت و رادیکالیسم بر اعتدال تفسیر مینمایند.» (8) شاید آقای رفسنجانی هم بعد از طرد شدن خود توسط دوست و رفیق و هم باند و به قول خامنه‌ای «رفیق پنجاه ساله»، به همان نتیجه رسیده باشد و شاید هم در همان موقع  حرف واقعی خود را در لباس خبر آورده باشد.  و باز هم با حمایت وی قانون اساسی باب ذائقه آنها فراهم شده است. پای او را در پوست گردو گذاشته شد. اما

   بعد از حذف منتظری از رهبری، از جانب دوستان احمد آقا که سر دسته آن هم کرباسچی کسی که بعداً شهردار تهران شد، کوشش به عمل آمد تا اینکه مستقیماً بعد از فوت آقای خمینی وی سکان رهبری را در دست بگیرد. وقتی هم بعضی ها عنوان کردند که ایشان جوان است، دلیل آورده شد که امام جواد هم 9 ساله بود که به امامت رسید و حتی برای تبلیغاتش هم پوستر آماده شده بود. باندی که قصد انحصاری قدرت را در سر داشت، فوری دست بکار شد و جلو بیشتر آفتابی شدن آن گرفته شد. و احمد آقا را هم قانع کردند که در حال حاضر وضعیت از چند جهت بسیارخطرناک است: یکی اینکه شما هنوز درجه اجتهاد ندارید، دوم اینکه گرفتار فقهایی می شوید که حتی مخالف پدرت بودند و در کمین نشسته اند. سوم اینکه جامعه ناگهان متوجه می شود، که مسئله، مسئله وراثت است و نه قانون تا زمینه فراهم نشود، زیر بار رهبری شما نمی روند.   

و بنا به نقل قولها به او می گویند شما که خود می دانید و مصاحبه هم که کرده اید که « ما منسوبين حضرت‏ ‏امام بايد توجه داشته باشيم كه فقط به علت نزديكى با ايشان است كه با ما مصاحبه‏ ‏مىشود و يا به ما احترام مىشود و الا خود ما كه چيزى نيستيم و ويژگي هايى‏ ‏نداريم. نه زندان رفته ايم و نه شكنجه شده ايم، نه در فلسفه غرب و شرق اهل‏ ‏نظريم ونه در فقه و اصول مجتهد، نه اديبيم، نه منطقى، فقط و فقط منسوب اماميم. پس بايد دقيقا توجه كنيم كه اگر امام نبودند هرگز كسى ما را بدان صورت نمى‏ ‏شناخت تا با ما مصاحبه كند. پس من من نكنيم كه هيچيم. من چون فرزند امام‏ ‏هستم مىآيند و با من مصاحبهاى مىكنند، چاپ مىكنند و آن را تيتر مىكنند‏ ‏و الّا از قبيل من زيادند و از من بهتر بسيار بيشتر، در حوزه هاى علميه سراسر‏ ‏ايران از قبيل ما فراوان است كه كسى با آنان مصاحبهاى نمىكند، لذا بايد‏ ‏توجه كنيم كه از انتساب سوءاستفاده نكنيم كه خلاف شرع مبين است. »(8)

   پس فعلاً شما مدتی صبر کنید تا ما از بحران و از دست این غُولهای فقیه خلاص شویم و وقتی همه چیز آرام و سر جایش قرار گرفت و زمینه برای شما مهیا شد، آنوقت شما را رهبر می کنیم.  برای دلگرم کردن وی جهت شرکت و همیاری در توطئه تا تثبیت آقای خامنه ای به عنوان رهبر، رهبری موقت و  یا به تعبیر من «رهبری محلل» اعلام  شد.

و چون  احمد آقا به دنبال دستیابی به قدرت است باز هم توسط آقایان هاشمی و خامنه‌ای واقمارشان اغفال میشود. لاجرم به منظور به چنگ آوردن قدرت در آینده چارهای جز حمایت از رهبری خامنه‌ای نمیبیند. به خود می قبولاند که اینها دوستان من هستند و بیوفائی نخواهند کرد. غافل از این که از خصیصه قدرت طلبی او، در فریب او استفاده میکنند. در واقع، باند هاشمی- احمد آقا- خامنه‌ای راه حل محلل را برای پیشبرد هدف که تصاحب کردن رهبری است انتخاب می‌کنند. بدین معنی که آقای خامنه‌ای برای «رهبربعدی»، نقش محلل را بازی میکند. بنا میشود بعد از آن که زمینه مساعدتر شد و از یک و یا دو مجتهد جیره خوار، درجه اجتهادی برای احمد آقا گرفته شد، آن وقت محلل کنار رفته و به اصطلاح «حق به حقدار برسد ». غافل از اینکه بسیاری از محلل ها بعد از تصاحب خانم خوش اندام و زیبا هرگز حاضر به طلاق نشده اند. و چه خانم خوش خط و خالی زیباتر و جذّاب تر از رهبری کشور؟

  و بویژه  محللی که اسباب قدرت را در اختیار بگیرد، دیگر آن را به «دارنده حق» بازپس نمیدهد.

به همین علت، شنیده شد بعضی از مخالفین خامنه‌ای گفتهاند: «حق را به حقدار» بدهد یعنی رهبری را به حسن خمینی واگذار کند. چون که وی قبلاً موقت و به عنوان محلل انتخاب شده است. پس از آنکه بدست احمدآقا رهبری و دولت را از آن خود کردند، او را حذف کردند و بعد از چندی بنا به افشاگریهای سعید امامی وی را بقتل رساندند که از شرش برای همیشه آسوده گردند. در آخرین قسمت این بحث، شما را به محتوای نوار منتشره و دروغ هایی که در آن گفته شد و تا به امروز از صاحبان حق که ملت ایران باشد مکتوم مانده بود، جلب میکنم.

 

 

نمایه و یادداشت:

1- نمازجمعه آقاى خامنه‏اى، كيهان، شنبه 12 ديماه 1366، شماره 1408

2 - نامه آقاى خمينى، مورخ 16/10/66، صحيفه نور، جلد 20.

 3- نامه آقاى خمينى به خامنه‏اى، مورخ 21/10/66، صحيفه نور، جلد 20.

4-  https://youtu.be/11Hlmq6pv3w

 5- ده سال با اتحادیه در آلمان، از: محمد جعفری، ص 259؛ برای اطلاع از کم و کیف آن به همین سند، ص 267-259 مراجعه کنید.

 6- خاطرات آیت الله منتظری، انتشارات انقلاب اسلامی، فوریه 2001، ص 317.

7- ر.ک. آیا می دانید چرا چنین رژیمی بر پاست؟ ص  263-261.

8- سازندگی و بازسازی، هاشمی رفسنجانی، خاطرات سال 68،چاپ اول 1391،ص 59

 

9-روزنامه جمهورى اسلامى 24/فروردین/60، شماره 534، ص 5؛ این همان مصاحبه ای است که آقای هاشمی گفت: «اطلاع يافتم كه حاج احمد آقا خمينى مصاحبه مطبوعاتى انجام داده و برخلاف مصاحبه هاى گذشته، ايشان با خط امام نسبتاً هماهنگى نشان داده».

برچسب

مقاله

شبکه های اجتماعی

بایگانی


Top