آخرین اخبار
عملیات پهپادها و هلی کوپترها برای یافتن لاشه هواپیمای شرکت هواپیمایی آسمان«توافق» کـردها و دمشق بر سر ورود نیروهای ارتش سوریه به عفرینترامپ: هرگز با ارسال پول به ایران توسط دولت اوباما کنار نیامده‌اممحمد جواد ظریف می گوید ایران پایگاه یا حضور نظامی در سوریه ندارد

از اسپات لایت تا مینیمالیسم توییتری

امروزه با گسترش اینترنت و نقش شبکه های اجتماعی در اطلاع رسانی باید روزنامه نگاری الکترونیک را نیز مدنظر قرار داد. همچنین با تعریف موضوع جدیدی به نام شهروند-خبرنگار، باید دید نقش مطبوعات خصوصا مطبوعات چاپی چیست.

6 روز قبل
بهروز مفید
A- A A+

مطلب منتشر شده ، بیانگر سیاستهای شبکه بیان نیست و نویسنگان آزادند که نظرات خود را بدون سانسور بیان کنند.

شبکه رسانه ای بیان جهت ایجاد فضای تبادل نظر، از نقطه نظرات انتقادی در خصوص مطالب منتشر شده استقبال میکند.

مطبوعات چاپی با گذشته ای در حدود 4 قرن، در زمان معاصر همچنان جزو وسایل اصلی ارتباطات جمعی به شمار می آیند. اما در طی سالیان گذشته به دلیل پیشرفت ارتباطات و پدید آمدن وسایل جدید ارتباطی همچون رادیو، تلویزیون و سینما، روزنامه نگاری بارها به طور جدی به چالش فراخوانده شده است. این رسانه ها هر یک به واسطه برخورداری از تواناییهای قابل توجه در برقراری ارتباط، سهمی از بازار اطلاع رسانی را از آن خود ساخته اند اما مطبوعات توانسته اند با ایجاد تغییرات لازم، مسیر را به طریقی برای ادامه حیات خود هموار سازند. (رسانه؛ الهه ودودی)

اما امروزه با گسترش اینترنت و نقش شبکه های اجتماعی در اطلاع رسانی باید روزنامه نگاری الکترونیک را نیز مدنظر قرار داد. همچنین با تعریف موضوع جدیدی به نام شهروند-خبرنگار، باید دید نقش مطبوعات خصوصا مطبوعات چاپی چیست. در روزگاری که هر شهروند می تواند با امکانات دم دستی در اینترنت، یک وبلاگ ایجاد کرده و به نشر اطلاعات بپردازد، وجود مطبوعات چه معنایی دارد؟

بی بی سی در 18 اکتبر 2012 خبر داد که مجله آمریکایی نیوزویک که سابقه ای 80 ساله در زمینه انتشار مقالات و تحلیلهای خبری دارد، از 31 دسامبر همان سال به انتشار نسخ چاپی خود پایان خواهد داد.

دلیل این اقدام، تمایل روزافزون روزنامه ها و مجلات به سمت آنلاین شدن عنوان شد؛ چراکه هم درآمد حاصل از آگهی های تبلیغاتی، در حال کاهش است و هم روز به روز بر تعداد مخاطبان نشریات آنلاین اضافه می شود.

البته موضوع اصلی تبدیل شدن یک مجله یا یک روزنامه از حالت چاپی به حالت آنلاین نیست چراکه برای مثال نیوزویک همچنان به همان سبک می تواند کار خود را انجام دهد. مساله در نوع انتشار مطالب و پیگیری مجدانه روزنامه نگاران در رابطه با موضوعات مختلف است.

سال 2015، فیلم سینمایی ای با عنوان spotlight (افشاگر) به کارگردانی توماس مک کارتی و نویسندگی جاش سینگر منتشر شد. اسپات لایت نام گروهی از روزنامه نگاران بود که زیر مجموعۀ روزنامه بوستون گلوب فعالیت می کرد. آنها از موضوع کودک آزاری در یک کلیسای کاتولیک در ماساچوست آمریکا پرده برداشتند. فیلم اسپات لایت، روایتی است از تلاش این گروه برای افشاسازی تعداد 87 کشیش که به کودکان آزار جنسی رسانده بودند.

امروزه نه تنها در ایران که در سراسر دنیا، روزنامه نگاران به دلایل مختلف از جمله مشغله های دیگر، سیاستهای دولتها در جهت رازداری و ایجاد جلسات پشت دربهای بسته و تنگناهای سیستماتیکِ حکومتی، کمتر توان پرده برداری از اسرار و جنایات مختلف را دارند. به همین دلیل، ایفای نقش آنان به دست مینیمال نویسان توییتری و وبلاگ نویسان دغدغه مند افتاده است.

اگر در ایران بخواهیم بررسی کنیم، روزنامه نگاران حالا پشت سر توییت ها قرار گرفته اند و پس از ترند شدن موضوعی در توییتر یا فیسبوک، صفحاتی از روزنامه را به موضوع مورد نظر اختصاص می دهند. اما اینکه امروزه انتظار داشته باشیم گروهی روزنامه نگار به دنبال مصاحبه با پلیس، قاضی دادگاه و یا متهمان راه بیفتند، انتظاری عبث است چراکه می دانیم در ایران، حتی پیگیری چنین موضوعاتی تبعات سنگینی برای روزنامه و سایر روزنامه نگاران در پی دارد. قطعا روزنامه نگار یا خبر نویس بخش ورزشی که ارتباطی با بخش های اجتماعی، حوادث یا سیاسی ندارد، از اقدام این دسته از روزنامه نگاران دلخور خواهد شد.

در ماجرای سعید طوسی، البته نقش روزنامه نگاران و برنامه سازان تلویزیونی کمرنگ نبود و این نشان دهنده این موضوع است که در صورتی که فشار حکومتی در جایی مستقر نباشد، روزنامه نگاران و برنامه سازان می توانند نقش خود را در شفاف سازی و افشای جنایات ایفا کنند. اما نقش آنان صرفا به همین قسمت بسنده می کند. پس از آن، امور مربوط به مجازات و دادگاهی کردن مجرمین بر عهده قوه قضاییه و دادگاه است که متاسفانه به دلیل وابستگی این قوه به دستگاه حکومتی در ایران، عملا شاهد جنایتی عمیق تر هستیم و روزنامه نگاران در ایران با تمام مشقت ها، می بایست به انحاء مختلف، سدی هم در مقابل این دستگاه باشند.

به اعتقاد برخی از اساتید روزنامه نگاریِ محافظه کار، روزنامه نگار کسی نیست که از خطوط قرمز بگذرد، بلکه کسی است که پشت خطوط قرمز ایستاده و آن را به عقب هدایت کند. اما زمانی که حوادث دهشتناکی چون فجایع بازداشتگاه کهریزک رخ داد، آیا روزنامه نگاران می بایست پشت خطوط قرمز می ایستادند؟ در این مقطع، کدام خطوط وجود دارند که خطوط قرمز باشند؟

روزنامه نگاری در هر مرحله ای چه ابتدایی و چه حرفه ای، چه به صورت آنلاین یا چاپی و چه به صورت انتشار در پلتفرم های اینترنتی یا روزنامه ای، وظیفه ای سخت به شمار می رود. روزنامه نگار در هر موقعیتی که باشد، از قلم، صدا و تصویر جهت شفاف سازی و افشاگری استفاده می کند و زبان بی پرده جامعه است.

مقاله

شبکه های اجتماعی

بایگانی


Top