آخرین اخبار
والنتین کوالنکو دیدار دوستانه ترکیه و ایران را داوری می کندایران در واکنش به روسیه: از سوریه خارج نمی‌شویمرییس پلیس مبارزه با موادمخدر تهران می گوید با افزایش نرخ دلار، قیمت مخدر شیشه سه برابر شده استدونالد ترامپ امروز با رئیس‌جمهور کره جنوبی درباره احتمال لغو دیدارش با رهبر کره شمالی گفت‌وگو کردنیکولاس مادرو برنده انتخابات ریاست جمهوری اعلام شد

بیکار و نا امیدم!

علی می‌گوید حل مسئله بیکاری جوانان در اولویت دولت نیست؛ چراکه مشغول برجام و فیلترکردن تلگرام است.

6 روز قبل
مرضیه رائفی
A- A A+

مطلب منتشر شده ، بیانگر سیاستهای شبکه بیان نیست و نویسنگان آزادند که نظرات خود را بدون سانسور بیان کنند.

شبکه رسانه ای بیان جهت ایجاد فضای تبادل نظر، از نقطه نظرات انتقادی در خصوص مطالب منتشر شده استقبال میکند.

روزها پای پیاده به این‌سو و آن‌سو دنبال کار می‌گردد تا به قول خودش مجبور نباشد پول‌توجیبی‌اش را از پدرش بگیرد. 28 ساله است و از اینکه هنوز با مدرک فوق‌لیسانس نمی‌تواند هزینه‌هایش را خودش تأمین کند، شرمگین! او می‌گوید حل مسئله بیکاری جوانان در اولویت دولت نیست؛ چراکه مشغول برجام و فیلترکردن تلگرام است.

به گزارش «شبکه بیان» علی یکی از صدها هزار جوان فارغ‌التحصیل ایرانی محسوب می‌شود که طعم تلخ بیکاری کلافه‌اش کرده است. او حسابداری خوانده و روزی فکر می‌کرده که آینده‌اش با فوق‌لیسانس این رشته تأمین خواهد شد.

علی در یک خانواده شش نفره و در یکی از محله‌های جنوبی تهران زندگی می‌کند؛ خانواده‌ای با یک پدر پیر که راننده تاکسی است. او به «شبکه بیان» می‌گوید: «تا هوا روشن است کل تهران را زیر پا می‌گذارم تا کاری پیدا کنم. بخدا از خودم و خانواده‌ام خجالت می‌کشم. شب‌ها خودم را در اتاق حبس می‌کنم تا چهره پدر پیرم را نبینم که از خستگی نایی برایش نمانده؛ تا کی باید سر سفره او بنشینم.»

فارغ‌التحصیلان بیکار

کارشناسان اقتصادی بیکاری را یکی از مهم‌ترین بحران جمهوری اسلامی می‌دانند که در صورت بی‌توجهی به آن می‌تواند مشکلات امنیتی ایجاد کند. بر اساس آمارهای رسمی هم‌اکنون نرخ بیکاری در ایران 12.1 درصد است.

مرکز آمار ایران هرکسی را که در هفته یک ساعت کار کند، شاغل به حساب می‌آورد؛ اما منتقدان بر این باورند که با یک ساعت کار نمی‌توان افراد را شاغل دانست. آن‌ها می‌گویند اگر مرکز آمار در این مسئله تجدیدنظر کند، نرخ بیکاری در ایران به حدود 25 درصد می‌رسد.

برخی آمارها که در خبرگزاری‌های ایران منتشر شده است نشان می‌دهد حدود یک‌میلیون و 100 هزار فارغ‌التحصیل دانشگاهی با مدارک کارشناسی و کارشناسی ارشد بیکار هستند. علی نیز سال گذشته فارغ‌التحصیل شده و می‌گوید پدرم سال‌ها برای تحصیل من هزینه کرد تا روزی عصای دستش شوم؛ اما حالا نه‌تنها عصای دستش نیستم، بلکه هنوز نان‌خورش هستم.

به نظر می‌رسد مسئولان دولتی به مشکل بیکاری واقف هستند؛ اما در حال حاضر هیچ راهکاری برای حل آن ندارند. محمد قمی، عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس با بیان اینکه بسیاری از جوانان کشور بعد از فارغ‌التحصیلی از دانشگاه‌ها کار ندارند و روز و شب را در پی کار می‌گردند، اذعان می‌کند: «ما در شهرستان‌ها با انبوهی از جوانان تحصیل‌کرده بیکار مواجهیم که زنگ خطر را در این خصوص به صدا درآورده‌اند.»

او به خبرگزاری ایلنا می‌گوید: «ما در حال حاضر در کشور فارغ‌التحصیلان دانشگاهی‌ای را داریم که هیچ کاری بلد نیستند یا کارهایی در کشور هستند که هیچ فارغ‌التحصیل دانشگاهی نیز برای آن وجود ندارد.»

حسابداری را خوب بلدم؛ اما کار نیست

عضو کمیسیون آموزش و تحقیقات مجلس در حالی ادعا می‌کند که دانشجویان کار بلد نیستند که عده زیادی از فارغ‌التحصیل به دلیل نبود شغل، ایران را ترک می‌کنند. علی دراین‌باره می‌گوید: «من سال‌ها برای مسلط شدن به رشته حسابداری درس خواندم و هزینه کردم. علاوه بر مدرک دانشگاهی، چندین مدرک بین‌المللی حسابداری کسب کرده‌ام؛ ولی هرجایی در این شهر برای مصاحبه کاری می‌روم با بهانه مختلف روبرو می‌شوم. به‌طورکلی شغلی برای حسابدارها وجود ندارد؛ اما اگر شغلی هم پیدا شود یا سابقه کار می‌خواهند یا یک پروژه چندساعته را در اختیارت می‌گذارند.»

علی در ادامه با تأکید بر اینکه کارش را خوب بلد است؛ اما کاری پیدا نمی‌شود، اظهار می‌کند: «اگر شرایطش را داشتم حتماً ایران را ترک می‌کردم. چند نفر از هم‌دوره‌ای‌هایم به اروپا رفتند و الان در شرکت‌های معتبری مشغول کار هستند. به نظر من حکومت ما از پس مشکل بیکاری بر نخواهد آمد چون مشغول کارهای دیگری است؛ یک روز برجام، روز دیگر فیلترکردن تلگرام و بعداً هم مشغول سرکوب مردم در خیابان‌ها. شرایط فعلی مردم را سرخورده کرده و من هم مثل هزاران جوان دیگر بیکار و ناامیدم.»

جوانان بسیاری در ایران هستند که مانند علی آرزوی ترک ایران را دارند. فقر، بیکاری و نارضایتی از زندگی بزرگ‌ترین دلایل آن‌ها برای رفتن به کشوری دیگر است. برخی آن‌ها که به سیم آخر می‌زنند، نهایتاً خود را به ترکیه می‌رسانند و به امید دریافت پناهندگیِ کشور سوم، بهترین سال‌های عمر خود را در شهرهای ترکیه بلاتکلیف می‌گذرانند.

مقاله

شبکه های اجتماعی

بایگانی


Top