آخرین اخبار

عادل فردوسی پور و نوستالژی شدن یک قهرمان دولتی

جامعه تا جای ممکن نسبت به اتفاقات پیرامون، حساسیت خود را از دست می دهد و در بازی افراد قرار می گیرد. در تازه ترین رخداد در این خصوص می توان به موضوع حذف عادل فردوسی پور از برنامه ۹۰ و احتمالا کل صدا و سیما پرداخت.

5 ماه قبل
بیان
A- A A+

جامعه شناسی در ایران هر روز مرگ را تجربه می کند و این مرگ تا جایی ادامه می کند که دیگر عملا چیزی به نام جامعه وجود نداشته باشد.

جامعه تا جای ممکن نسبت به اتفاقات پیرامون، حساسیت خود را از دست می دهد و در بازی افراد قرار می گیرد.

در تازه ترین رخداد در این خصوص می توان به موضوع حذف عادل فردوسی پور از برنامه ۹۰ و احتمالا کل صدا و سیما پرداخت.

پس از جنجال های ایجاد شده حول محور این برنامه و مجری آن، بالاخره حذف "عادل" از نود قطعی شد و او دیگر جایی در قاب تلویزیون ندارد.

بعد از تایید این خبر، حالا موج اعتراضات بلند شده است و هواداران این برنامه به اشکال مختلف صدای خود را می رسانند.

مشکل آنجاست که یک سیستم فاسد دولتی موفق شده است که با ایجاد حاشیه درون سازمانی و تنها میان ۲ نفر، دغدغه های جدیدی را برای بخشی از مردم و فوتبال دوستان ایجاد کند تا شنیدن گزارش فردوسی پور در بازی های اروپایی و دربی های جهانی به نوستالژی دراماتیک تبدیل شود.

فردوسی پور به گفته خودش فرزند تلویزیون است و مجموعه صدا و سیما را به خاطر یک مدیر نالایق نمی فروشد! او نمی خواهد همچون سایر مجریان و هنرمندانی که به دلیل بی مهری دستگاه تبلیغاتی دولتی، جلای وطن کردند، قهرمان شده و از کشور بگریزد.

جایگاهی که فردوسی پور دارد نه در میان فرهنگیان که در میان مردمی است که فوتبال به عنوان آخرین سنگر تفریحی آنها همیشه وجود دارد.

این جوانان که در برابر فردوسی پور بر علیه مدیر شبکه ۳ سیما شعار می دادند با واکنش فردوسی پور مواجه شدند که از آنها می خواست شعار سیاسی ندهند در حالی که شعارهای آنان به هیچ عنوان رنگ و بوی سیاسی نداشت.

درخواست فردوسی پور از جماعت مقابلش مبنی بر شعار سیاسی ندادن در راستای سیاستِ سیاست زده کردن جامعه از سوی جامعه شناسان قلمداد می شود.

این یعنی کوچکترین شعار و اعتراض صنفی و مدنی به یک موضوع خاص درون سازمانی و جدال ۲ نفر نیز که می تواند منجر به خشم عمومی حتی ناپخته تبدیل شود، باید خاموش شده و سر داده نشود.

فردوسی پور می خواهد به رسانه ای که خود را فرزند آن می داند بازگردد و به خوبی جایگاه خود را می شناسد.

به همین خاطر این نقطه پایان او نخواهد بود. عادل فردوسی پور به نوستالژی خودساخته در سایه سازمانی دولتی تبدیل می شود که بازگشت او به عنوان یک "قهرمان" آرزو و رویای میلیون ها نفر خواهد شد.

 

مقاله

شبکه های اجتماعی

بایگانی


Top