آخرین اخبار

خواستگاری سوری برای حفظ آبرو!

برخی پسران اصطلاحاً «خوش‌تیپ» در صفحات اینستاگرامی خود مدعی هستند که با ارائه سناریوی پیشنهادی و در قبال 100 هزار تا یک میلیون تومان حاضرند به خواستگاری دختران مجرد بروند.

4 ماه قبل
بیان
A- A A+

شرایط بد اقتصادی امکان ازدواج را از بسیاری پسران سلب کرده و این روزها دختران ایرانی خواستگارهای کمی دارند. نداشتن خواستگار در فرهنگ ایرانی، بی‌کلاسی و امتیاز منفی محسوب می‌شود؛ اما برخی پسران در فضای مجازی با یک «ایده خلاقانه» این مسئله را حل کرده‌اند.

به گزارش «شبکه بیان» شاید تاکنون عبارت «خواستگار مجازی» یا «خواستگار سوری» به گوشتان نخورده باشد. این تازه‌ترین خدمت فضای مجازی به جامعه‌ای است که خرید اعتبار و شأن اجتماعی برایش اهمیت اساسی پیدا کرده است. اصل ماجرا این است که برخی پسران اصطلاحاً «خوش‌تیپ» در صفحات اینستاگرامی خود مدعی هستند که با ارائه سناریوی پیشنهادی و در قبال 100 هزار تا یک میلیون تومان حاضرند به خواستگاری دختران مجرد بروند.

در قسمت «بایو» صفحه یکی از این خواستگاران مجازی نوشته شده است «دخترهای مجرد توجه کنید، 200 هزار می‌گیرم میام خواستگاریتون. شما هم رد کنید تا اعتبارتون پیش فامیلا و خانواده بره بالا. همه شهرها هم میام. هماهنگی دایرکت.»

گفته می‌شود کار این خواستگاران سوری رونق بالایی گرفته و هر هفته در چند مراسم خواستگاری شرکت می‌کنند؛ خواستگاری‌هایی که شاید خود خانواده دختر هم نداند سوری و دروغ است. این یعنی دختر به دلیل نداشتن خواستگار حتی از جانب پدر و مادر و اعضای خانواده‌اش هم تحت‌فشار روحی قرار دارد.

اعتبار و شأن اجتماعی در فرهنگ ایران از اهمیت بالایی برخوردار است و برخی حاضرند برای کسب «آبروی اجتماعی» و حفظ آن به هر کاری دست بزنند؛ برای مثال برخی برای چشم و هم‌چشمی حاضرند خانه خود را در مناطق میانی یا محله‌های پایین‌شهر بفروشند و با پول آن در مناطق بالاشهر و اعیانی پایتخت خانه‌ای نُقلی اجاره کنند. موسسه‌های اجاره خودروهای مدل‌بالا و خارجی هم برای پاسخگویی به نیازهای همین فرهنگ تأسیس ‌شده‌اند.

اما خواستگاری سوری از آن پدیده‌هایی است که می‌تواند به عنوان یک موضوع پژوهشی در دانشگاه‌ها بررسی شود. آیا این پدیده ابعاد اقتصادی دارد یا صرفاً ادامه همان چشم و هم‌چشمی‌ها بین خانواده‌ها و خویشاوندان است؟ شاید هم یکی از نمودهای عینی بیماری فرهنگی جامعه ایران است؛ جامعه‌ای که بیش از هر زمان دیگری نگاهی سطحی به زندگی دارد و به قول معروف عقلش در چشم‌هایش است.

بااین‌همه، در شرایط فعلی، پدیده خواستگار مجازی یا سوری را می‌توان در چارچوب مشکلات اقتصادی بررسی کرد. حکومت ایران طی یک سال و نیم گذشته عملکرد بسیار ضعیفی در حوزه اقتصادی داشته و با سیاست‌های فاجعه‌بار خود میلیون‌ها انسان را گرفتار فقر و فلاکت کرده است.

در شرایطی که نرخ تورم مدام رکوردهای جدیدی را به ثبت می‌رساند و هزینه‌های ازدواج و زندگی مشترک سر به فلک می‌گذارد، کمی چاشنی دیوانگی لازم است که پسری تن به ازدواج بدهد؛ مگر اینکه آن پسر اوضاع مالی مناسب و از آینده شغلی و مالی خود اطمینان نسبی داشته باشد.

اوضاع نامساعد اقتصادی ایران و کاهش قدرت خرید مردم موجب پدید آمدن آسیب‌های اجتماعی فراوانی شده که از جمله آن می‌توان به تجرد قطعی دخترها و پسرها اشاره کرد؛ مسئله‌ای که به گفته جامعه شناسان و روانشناسان، تبعاتی همچون اختلال روانی، افزایش خشونت و بالا رفتن آمار تجاوز به عنف در جامعه را در پی دارد.

تجرد و تجرد قطعی از مهم‌ترین معضل‌های جامعه جوان ایران به شمار می‌آید. مدیرکل دفتر جمعیت نیروی کار مرکز آمار ایران دی‌ماه پارسال گفته بود «طبق آخرین سرشماری، 9 میلیون و 769 هزار نفر در سن متعارف ازدواج و هرگز ازدواج نکرده داریم و همچنین تعداد افرادی که از سن متعارف ازدواج عبور کرده‌اند یک میلیون و 810 هزار نفر است.»

علی‌اکبر محزون در مصاحبه با رادیوی حکومتی ایران اضافه کرده بود که «به افرادی که از سن تجرد قطعی عبور کرده باشند، مجردان قطعی می‌گویند و تعداد آن‌ها در کل کشور 220 هزار نفر است. 11 میلیون و 800 هزار نفر مجرد هرگز ازدواج‌نکرده در کشور داریم که با احتساب افراد بدون همسر در اثر فوت یا طلاق، جمعیت مجردان ایران به رقم 13 میلیون و 32 هزار می‌رسد.»

اما وجود 9 میلیون و 769 هزار نفر دختر و پسر در سن متعارف تشکیل زندگی مشترک که «هرگز ازدواج نکرده‌اند» عموماً آیا دلیلی جز شرایط اقتصادی فاجعه‌بار دارد؟ آیا اغلب این‌ها همان‌هایی نیستند که گمان می‌کنند ازدواج و تشکیل زندگی مشترک رؤیایی است که هرگز به آن دست نخواهند یافت؟ اگر پاسخ به این پرسش‌ها مثبت است، دیگر نمی‌توان با تعجب به پدیده خواستگاری سوری نگاه کرد.

مقاله

شبکه های اجتماعی

بایگانی


Top