آخرین اخبار

تولید با شعار رونق نمی‌گیرد

رهبر جمهوری اسلامی مانند سال‌های گذشته برای سال 1398 نیز شعاری اقتصادی انتخاب کرده و از آنجا که بخش تولید کشور بر اثر فساد، سوءمدیریت و تحریم‌ها رو به قهقرا رفته است، این شعار حول محور همین مسئله قرار دارد.

1 سال پیش
بیان
A- A A+

رهبر جمهوری اسلامی مانند سال‌های گذشته برای سال 1398 نیز شعاری اقتصادی انتخاب کرده و از آنجا که بخش تولید کشور بر اثر فساد، سوءمدیریت و تحریم‌ها رو به قهقرا رفته است، این شعار حول محور همین مسئله قرار دارد.

به گزارش «شبکه رسانه‌ای بیان» بخش تولید به دلایل مختلف در بدترین وضعیت ممکن قرار دارد. افزایش هزینه‌های ثابت و بالا رفتن هزینه‌های متغیر توان ادامه کار را از هزاران واحد تولیدی گرفته است؛ به طوری که به گفته محسن صالحی نیا، معاون وزیر صنعت، معدن و تجارت «از 980 شهرک و ناحیه صنعتی در کشور، 170 مورد غیرفعال هستند و مابقی با 50 تا 70 درصد ظرفیت» کار می‌کنند.

آمارهای بانک جهانی نیز نشان می‌دهند، ایران از نظر شاخص سهولت کسب‌وکار در سال 2018 چهار پله تنزل داشته و به رتبه 128 سقوط کرده است. شاخص سهولت کسب‌وکار از 10 مؤلفه از جمله دریافت اعتبار، ثبت مالکیت و دریافت مجوزها تشکیل شده است. کاغذبازی اداری و دیوان‌سالاری گسترده در ایران همواره یک مانع بزرگ در مسیر تولید بوده است.

بسیاری از کارشناسان بر این باورند که بخش تولید بیش از اینکه تحت تاثیر تحریم‌های خارجی باشد، در محاصره مشکلات و عوامل داخلی قرار دارد. به ویژه پس از «هدفمندی یارانه‌ها» این بخش با چالش‌های اساسی و افزایش هزینه‌های حمل‌ونقل، انرژی و مواد اولیه روبرو شده است.

آخرین داده‌های مرکز آمار بیانگر این است که تورم تولیدکننده در چهار فصل منتهی به پائیز 1397 به 35.2 درصد رسیده است. شاخص این بخش در فصل مورد بررسی نسبت به فصل مشابه سال قبل از آن 68.7 درصد افزایش نشان می‌دهد که به معنای افزایش بی‌رویه هزینه‌های تولید طی یک سال منتهی به پائیز 1397 است.

افزایش هزینه‌ها، مشکلات نقدینگی و کمبود سرمایه در گردشِ بخش تولید در حالی است که بانک‌ها به صاحبان واحدهای تولیدی اعتماد چندانی ندارند و به‌ سختی حاضر به تأمین تسهیلات موردنیاز آن‌ها هستند. رویکرد بانک‌ها در قبال تولید بر این اساس استوار است که بنیه‌های این بخش ضعیف است و سرمایه‌گذاری در آن ریسک بالایی دارد؛ بنابراین، منابع مالی خود را به بخش‌های غیرمولد و با بازدهی بالا هدایت می‌کنند.

شاید به دلیل همین بی‌نظمی‌ها و مشکلات اساسی است که صندوق بین‌المللی پول آینده خوبی را برای اقتصاد ایران پیش‌بینی نکرده است. این نهاد مالی در آخرین گزارش خود درباره ایران اعلام کرده است که اقتصاد این کشور در سال 2019 با رشد منفی 3.6 درصد روبرو خواهد شد و نرخ تورم نیز به 34.1 درصد خواهد رسید.

مرکز پژوهش‌های مجلس نیز در گزارش شهریور پارسال اذعان کرده است که اقتصاد ایران در سال 1397 و 1398 به ترتیب رشد منفی 2.8 درصد و منفی 5.5 درصد را تجربه خواهد کرد؛ بنابراین، با کوچک شدن اقتصاد ایران، بیکاری ابعاد گسترده‌تری به خود خواهد گرفت و نرخ تورم نیز بالاتر خواهد رفت.

با این شرایط، علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی مدعی شده است که «تولید اگر چنانچه به راه بیفتد، هم می‌تواند مشکلات معیشتی را حل کند، هم می‌تواند استغنا کشور از بیگانگان و دشمنان را تأمین کند، هم می‌تواند مشکل اشتغال را برطرف کند، هم حتی می‌تواند مشکل ارزش پول ملی را تا حدود زیادی برطرف کند.»

این پرسش مطرح است که اگر تولید در زمان رفع تحریم‌ها راه نیفتاد، چگونه می‌تواند در زمان شدیدترین تحریم‌های آمریکا «راه بیفتد»؟ پرسش دیگر اینکه اگر با 273 میلیارد دلار درآمد نفتی (از ابتدای ریاست جمهوری حسن روحانی تا پایان سال 1396) تولید رونق نگرفت، در زمان تحریم صادرات نفت و تحریم بانکی که خزانه ارزی را خالی کرده است چگونه می‌توان تولید را رونق داد؟

اگر اقتصاد ایران قرار بود با شعار و سلام‌وصلوات روبه‌راه شود و رونق بگیرد، طی هشت سال گذشته که درآمدهای هنگفتی نصیب کشور شد و شعارهایی همچون «جهاد اقتصادی»، «تولید ملی، حمایت از کار و سرمایه ایرانی»، «حماسه اقتصادی»، «اقتصاد و فرهنگ با عزم ملی و مدیریت جهادی»، «اقتصاد مقاومتی، اقدام و عمل»، «اقتصاد مقاومتی، تولید و اشتغال» و «حمایت از کالای ایرانی» سر داده شد، این اتفاق رخ می‌داد.

مقاله

شبکه های اجتماعی

بایگانی


Top