آخرین اخبار

«زندانی سیاسی نداریم»!

فصل مشترک همه حکومت‌های دیکتاتوری، ادبیات سیاسی‌شان است؛ ادبیاتی که ظلم، خفقان، فقر، تبعیض و زندانیان سیاسی را انکار می‌کند و به دروغ بر وجود آزادی‌های گسترده مردم تأکید می‌ورزند.

5 ماه قبل
بیان
A- A A+

فصل مشترک همه حکومت‌های دیکتاتوری، ادبیات سیاسی‌شان است؛ ادبیاتی که ظلم، خفقان، فقر، تبعیض و زندانیان سیاسی را انکار می‌کند و به دروغ بر وجود آزادی‌های گسترده مردم تأکید می‌ورزند.

به گزارش «شبکه رسانه‌ای بیان» دیکتاتورها و پیروانشان به دوربین زُل می‌زنند و در روز روشن به رسانه‌ها و مردم دروغ می‌گویند؛ البته آن‌ها ابایی ندارند که در محافل روشنفکری و در بین مردم کوچه و بازار دروغ‌گو خوانده شوند، مهم این است که همه ویژگی‌های منفی‌شان را انکار و مخالفان خود با این نوع ادبیات کلافه کنند.

نمونه بارز این مسئله، صادق آملی لاری‌جانی است. او در مقام رئیس قوه قضائیه روز گذشته به دوربین‌ها زُل زد و چشم در چشم خبرنگاران مدعی شد که «ما محکومی با عنوان زندانی سیاسی نداریم.» لاری‌جانی در حالی این ادعای مضحک را مطرح کرده است که اسماعیل بخشی و سپیده قلیان تازه‌ترین زندانیان سیاسی رژیم هستند که یکی به خاطر مطالبات قانونی و دیگری به دلیل پوشش اخبار اعتراضات زیر شکنجه‌های روحی و جسمی مأموران وزارت اطلاعت قرار دارند.

می‌توان حدس زد قاضی‌القضات رژیم ایران هنگامی که در حال دروغ‌گویی بود، نرگس محمدی دلش پرپر می‌زد حداقل برای یک دقیقه هم که شده با فرزندانش تلفنی صحبت کند؛ جرم او چیست؟ مخالفت با اعدام و عضویت در کانون مدافعان حقوق بشر! او نه از بانک سرقت کرده و نه از دیوار خانه کسی بالا رفته، فقط با روش و منش نظام موافق نیست. اگر نرگس محمدی، آتنا دائمی، گلرخ ایرایی، نازنین، زاغری، آرش صادقی، دراویش گنابادی، معلمان و کارگرانی که در سیاه‌چال‌های جمهوری اسلامی به دلیل عقاید و اندیشه‌هایشان زیر شکنجه قرار دارند، زندانی سیاسی محسوب نمی‌شوند، پس چه عنوانی می‌توان برایشان انتخاب کرد؟

البته آملی لاری‌جانی تنها کسی نیست که ادعا می‌کند در جمهوری اسلامی زندانی سیاسی وجود ندارد. پیش‌ازاین، علی خامنه‌ای، محمدجواد لاریجانی و چند تن دیگر از سران رژیم مدعی شده بودند که کسی با اتهام سیاسی در زندان‌ها نیستند. یک بار هم محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه رژیم ایران در مصاحبه با شبکه پی.بی.اس آمریکا گفته بود «در ایران کسی به خاطر عقایدش زندانی نمی‌شود.» این ادعای کذب ظریف، انتقاد شدید مردم و مخالفان رژیم را در پی داشت.

تاریخ گواهی می‌دهد دیکتاتورهای دیگری مانند صدام حسین، معمر قذافی، ژنرال پینوشه و... هم که مردم را در جهنم خود اسیر کرده بودند، همواره ادعا می‌کردند زندانی سیاسی نداریم؛ اما همه آن‌ها برای حفظ قدرت آگاهانه دروغ می‌گفتند.

جمهوری اسلامی هم برای بقای خودش، فعالان سیاسی و روزنامه‌نگاران را زندانی می‌کند، مخالفان را می‌کشد، سانسور می‌کند، ظلم می‌کند و در نهایت دروغ می‌گوید؛ به‌گونه‌ای که اخیراً عفو بین‌الملل اعلام کرد که سال 2018 برای جمهوری اسلامی «سال شرم» بوده است.

مقاله

شبکه های اجتماعی

بایگانی


Top