آخرین اخبار

آیا شرکت در انتخابات به معنای مشروعیت نظام است؟

عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام با این استدلال که «هرکسی پای صندوق [رأی] می‌آید یعنی به نظام معتقد است»، تلاش کرده حاکمیت رژیم ایران را مشروع جلوه دهد؛ اما آیا واقعیت‌ها نیز چنین منطقی را تائید می‌کنند؟

20 روز قبل
مهدی نخل احمدی
A- A A+

عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام با این استدلال که «هرکسی پای صندوق [رأی] می‌آید یعنی به نظام معتقد است»، تلاش کرده حاکمیت رژیم ایران را مشروع جلوه دهد؛ اما آیا واقعیت‌ها نیز چنین منطقی را تائید می‌کنند؟

به گزارش «شبکه رسانه‌ای بیان» رهبران و مقامات جمهوری اسلامی همواره حضور مردم در انتخابات ریاست جمهوری و مجلس را به مثابه تائید و مشروعیت خود تلقی کرده اند؛ برای مثال، علی خامنه‌ای پس از انتخابات ریاست جمهوری سال 1396 در بخشی از پیام خود چنین نوشت «پیروز انتخابات دیروز، شما مردم ایرانید و نظام جمهوری اسلامی است که به رغم توطئه و تلاش دشمنان، توانسته است اعتماد این ملت بزرگ را به طور فزاینده جلب کند همه قشرها، سلیقه‌ها و گرایش‌های سیاسی در کنار هم به صحنه آمدند و به نظام جمهوری اسلامی رأی دادند.»

اکنون عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام نیز چنین مغلطه‌ای را مطرح کرده و گفته است «در انتخابات ریاست جمهوری ۶۰ درصد از مردم شرکت می‌کنند و این خود رفراندومی است که در تائید مشروعیت نظام است.»

محمدرضا باهنر در مصاحبه خود با روزنامه ایران، افزوده است «این مهم نیست [مردم] به چه کسی رأی می‌دهند هرکسی که پای صندوق می‌آید یعنی به نظام معتقد است.»

اما واقعیت‌ها بیانگر این است هر انتخاباتی که در 40 سال گذشته برگزار شده، ویژگی‌ها و شرایط خاص خود را داشته و هرگز نشانه محبوبیت یا مشروعیت رژیم ایران در میان مردم نبوده است؛ به‌عبارت‌دیگر، انتخابات ریاست جمهوری دوم خرداد 76، میلیون‌ها نفر پای صندوق رأی رفتند تا از بین یک تفکر رادیکالِ پوسیده‌ و اصلاحات، دومی را انتخاب کنند.

انتخابات ریاست جمهوری 88 نیز که در آن بیشترین مشارکت مردم ثبت شد، نه به محمود احمدی‌نژاد و هسته مرکزی قدرت بود که البته با تقلب همراه شد. چنانکه حوادث پس از این انتخابات و تظاهرات میلیونی مردمی که خواهان سرنگونی جمهوری اسلامی بودند، خود نشان‌دهنده عدم ارتباط معنایی مشارکت مردم در انتخابات با مشروعیت رژیم است.

در سال‌های 1392 و 1396 نیز همین موضوع تکرار شد. در این دو انتخابات ریاست جمهوری، مردم در پی رفاه و ثبات اقتصادی، مطالبات مدنی، صلح با جهان و حل مناقشات با غرب بودند. در این میان، هیچ‌کس نمی‌تواند ادعا کند که حضور مردم پای صندوق‌های رأی در این دو انتخابات به معنای مشروعیت جمهوری اسلامی بوده است.

بااین‌حال، مسئله اصلی انتخابات بعدی ریاست جمهوری در سال 1400 خورشیدی است که به باور کارشناسان و ناظران سیاسی، رژیم ایران با یک بحران بی‌سابقه از نظر مشارکت مردمی روبرو خواهد شد.

حسن روحانی که در انتخابات سال 96 مردم را از «دلار پنج هزار تومانی» و «دیوارکشی در خیابان‌ها» می‌ترساند، کشور و مردم را در بدترین شرایط اقتصادی قرار داده و بسیاری از وعده‌های خود را فراموش کرده است. مسائلی که در یکی دو سال گذشته رخ داده، مردم را از «اصلاحات» و «اعتدال» شدیداً ناامید کرده است.

اصلاح‌طلبان نیز کوپن خود را برای روحانی خرج کرده‌اند و حالا به قول رهبرشان (محمد خاتمی) حرفشان دیگر در بین مردم خریداری ندارد تا تنور انتخابات بعدی را داغ کنند. در واقع، مردم از بنفش ها، سبزها و رنگ‌های دیگر ناامید شده‌اند و صفت‌های «بد» و «بدتر» برایشان یک مفهوم واحد به نام «فاجعه» دارد؛ این سرآغاز بحرانی جدی برای رژیم مذهبی ایران است.

مقاله

شبکه های اجتماعی

بایگانی


Top