آخرین اخبار

تا وقتی خبرنگاری در اوین است، 17 مرداد تبریک ندارد

هفده مرداد؛ روزی که خبرنگاران به‌یک‌باره عزیز و با حجمی از پیام‌های تبریک روبرو می‌شوند؛ اما فردای این روز، خبرنگاران دوباره به موجوداتی مزاحم تبدیل می‌شوند و آش همان آش و کاسه همان کاسه است.

17 روز قبل
بیان
A- A A+

در تقویم ایران هفده مرداد را به مناسبت کشته شدن محمود صارمی، خبرنگار خبرگزاری حکومتی «ایرنا» در مزار شریف افغانستان به عنوان روز خبرنگار ثبت کرده‌اند. روزی که خبرنگاران به‌یک‌باره عزیز و با حجمی از پیام‌های تبریک روبرو می‌شوند؛ اما فردای این روز، خبرنگاران دوباره به موجوداتی مزاحم تبدیل می‌شوند و آش همان آش و کاسه همان کاسه است.

به گزارش «شبکه بیان» جمهوری اسلامی خبرنگاران را مانند فعالان دیگر صنف‌ها تضعیف کرده و هر بلایی دلش بخواهد سر آن‌ها می‌آورد. همان‌قدر که معلم، پرستار و کارگر در ایران بی‌آب و نان هستند، خبرنگاران نیز تحقیر شده‌اند و همچنان توسری می‌خورند. در روز خبرنگار خبر رسید که مسعود کاظمی، روزنامه‌نگار حکم حبس 4 سال و 6 ماهه‌اش در دادگاه تجدیدنظر تائید شده است.

جرم کاظمی «تبلیغ علیه نظام» و «توهین به رهبری» است؛ اتهام‌هایی واهی که فقط در قوانین متحجرانه و دستگاه فاسد قضایی حکومت ایران دیده می‌شوند. قبلاً 500 تن از روزنامه‌نگاران با امضای نامه‌ای خواهان آزادی این روزنامه‌نگار شده بودند؛ اما مگر حکومت به حرف خبرنگاران هم اهمیت می‌دهد؟

جمهوری اسلامی هم به خبرنگاران احتیاج دارد و هم آن‌ها را دشمن خود می‌داند. هرگاه که نیاز به پروپاگاندا و تبلیغات حکومتی باشد عده‌ای از خبرنگاران را با رانت تطمیع می‌کند و دسته دیگر را که خلاف میلش بنویسند، چنان سرکوب می‌کند که صدایش برای همیشه خفه شود.

حکومت ایران روز 17 مرداد را به مناسبت کشته شدن محمود صارمی، خبرنگار خبرگزاری ایرنا در مزار شریف به دست طالبان، به عنوان روز خبرنگار تعیین کرده است. سازمان‌ها و نهادهای حکومتی هرسال در این روز خبرنگاران را دور خود جمع می‌کنند و با کارت هدیه و گل و شیرینی به آن‌ها تبریک می‌گویند تا ثابت کنند هوادار رسانه‌ها و آزادی بیان هستند؛ اما از فردای همان روز، به توسری زدن و تحقیر کردن خبرنگاران و رسانه‌ها ادامه می‌دهند.

همین حالا ده‌ها روزنامه‌نگار در زندان‌های ایران تحت شکنجه هستند تا اعتراف کنند که با آمریکا، اسرائیل و رسانه‌های بیگانه در ارتباط بوده‌اند. هنگامه شهیدی را در اوین به صلابه کشیده‌اند و مرضیه امیری را کتک می‌زنند ولی هم‌زمان مقامات نظام با تزویر و ریاکاری به خبرنگاران می‌گویند از عیب‌های حکومت «بدون لکنت زبان» انتقاد کنید.

تا وقتی روزنامه‌نگاران در سلول‌های وزارت اطلاعات و اطلاعات سپاه بازجویی و شکنجه می‌شوند و ایران بزرگ‌ترین زندان روزنامه‌نگاران در جهان محسوب می‌شود، باید به خبرنگاران ایرانی تسلیت گفت و نه تبریک. خبرنگاران ایرانی بیش از هر چیز به آزادی بیان و آزادی قلم نیاز دارند. آن‌ها می‌خواهند آزادانه در رسانه‌های آزاد بنویسند، نه اینکه عقیده‌شان را سانسور کنند و در خوابشان کابوس تبعات انتشار گزارش‌هایشان را ببیند.

مقاله

شبکه های اجتماعی

بایگانی


Top