آخرین اخبار

رفيق آيت الله و رى استارت

با شنیدن قسمت پایانی مصاحبه شبکه بیان با "امیرعباس فخرآور" ، نویسنده کتاب "رفیق آیت الله" بر آن شدم سطور زیر را در مورد اپوزسیون ری استارت و شخص "سید محمد حسینی" مرقوم دارم.

2 سال پیش
علی سلیمان
A- A A+

مطلب منتشر شده ، بیانگر سیاستهای شبکه بیان نیست و نویسنگان آزادند که نظرات خود را بدون سانسور بیان کنند.

شبکه رسانه ای بیان جهت ایجاد فضای تبادل نظر، از نقطه نظرات انتقادی در خصوص مطالب منتشر شده استقبال میکند.

اپیدمی جدی نگرفتن شخص سید محمد حسینی ، اندیشه و عمل اپوزسیون ری استارت در میان کنشگران دینی و سیاسی به دلایل زیر کاملا طبیعی و قابل تشخیص است.

بخش دینی) به یقین می توان گفت کنشگران دینی شامل روحانیون شیعه و سنی و سایر ادیان مورد بحث در ری استارت از طیفهای مختلف و گرایشات متفاوت روشنفکری دینی تا بنیادگرایی مذهبی، به دلیل ترس از به چالش کشیده شدن اندیشه و عمل و به خطر افتادن دستگاه و دکان مذهبی و دینی خود که ریشه در اندیشه #کثرت_وجود دارد، در سکوتی پیچیده شده در دلهره و امیدی مملو از کوچک دیدن ری استارت به سر برده و آشکارا از رویارویی مستقیم و گفتگوی بی پرده فرار می کنند.
ری استارت ، همچون آتئیست ها و بی خدایان به اعتقادات دینی نگاه نکرده و شمشیر دشمنی با دین و روحانیون را از رو نبسته، بلکه منطبق بر اندیشه عرفا و بزرگان این سرزمین همچون عطار، مولوی، سعدی و... قرائتی از دین ارائه نموده که دستگاه حکومتی برآمده از شریعت را به چالش کشیده و مدعی معرفی جایگاه طریقت در سیر و سلوک معنوی شده است. در این دیدگاه بی خدایان نیز در کنار دینداران، صاحب دینی به نام بی خدایی و شریعتی به اسم آتئیسم هستند و همچون همانها به دنبال ساخت دکان و دستگاه مخصوص خود معرفی می شوند.
گسترش این اندیشه و بروز همین دلایل به تنهایی برای هم جبهگی بی خدایان و دینداران در دشمنی با طریقت ادعایی ری استارت کافیست. گام اول این دشمنی به ندیدن و نشنیدن زدن، و گامهای بعدی تمسخر ، تکیفر ، تهاجم و در پایان در صورت گسترش، همانند همه تاریخ، به رسمیت شناختن اندیشه جدید است.

بخش سیاسی) این بخش نمود عملی اندیشه ری استارت در جامعه است. با ارائه مدل حکومتی #آریستوکراسی که از اندیشه مسکوت مانده سقراط و افلاطون گرفته شده و همچون بخش دینی برآمده از نگاه #وحدت_وجود به جهان هستی است، دشمنی تمامی گرایشات سیاسی و مدعیان مدلهای حکومتی که نتیجه نگاه #کثرت_وجود به جهان هستی است، امری بدیهی و واکنشی طبیعی قلمداد می شود. دشمنی اپوزسیون ها که با سکوت آغاز شده و با تمسخر و فحاشی ادامه پیدا کرده در همان راستاری دشمنی دینداران و بی خدایان است.
برای کنشگران سیاسی پذیرش اینکه یک شومن تلویزیونی که برای تحقیر، او را دلقک می نامند صاحب اندیشه ای سیاسی باشد که اپوزسیون ها و مدلهای حکومتی آنان و قوانین اساسی و حتی تفکر سیاسی اشخاص مدعی مناسب دولتی و حکومتی را به چالش بکشد بسیار سخت است.
همانگونه که روحانیون ادیان، بر آمده از دیدگاه #کثرت_وجود خود را صاحب شریعت و کانون مذهب می دانند، خود را ولی و صاحب امر دینداران معرفی کرده و گسترش و تبلیغ دین ، درآمد مراکز مذهبی و... را حق خود دانسته و هر اندیشه ای را که نظم ساخته شده آنان را به چالش بکشد ، تکفیر کرده و بساط دشمنی با آن را جور می کنند، سیاسیون نیز مدلهای حکومتی و اندیشه های سیاسی ارائه شده خارج از نظم فکری خود را ، هرچند که کاملتر باشد نپذیرفته و در برابر آن صف آرایی می کنند.
مدلهای حکومتی سیاسیون در مخلوط کردن طیفهایی از دموکراسی، سکولاریسم، پادشاهی مشروطه، پادشاهی پارلمانی و... خلاصه می شود. مدلهایی که با سئوالات ساده ای به چالش کشیده می شوند و عشق به قدرت رسیدن و بهره مندی از ساختار حکومت را از میان واژگان خود هویدا می کنند.
مقابله با ری استارت به سان مقابله دیدگاه حاکم جامعه جهانی، یعنی دیدگاه ارسطویی (کثرت وجود) با دیدگاه افلاطونی (وحدت وجود) سنجیده می شود. این مقابله از گذشته های تاریخ وجود داشته و تا حال ادامه دارد.
 دکان و دم و دستگاه ساختن از اندیشه ها (چه مذهبی و چه سیاسی) خودبخود باعث به وجود آمدن تبعیض و متعاقبا تشکیل گونه ای از ساختار انحصاری می گردد. این انحصار چه از یکی از دینها و بی دینی باشد و چه از یکی از مدل های حکومتی، باعث ایجاد طبقات بهره مند و بی بهره از مورد ادعایی شاکله حکومت خواهد شد.
در مدل ادعایی ری استارت، #آریستوکراسی حکومتی مد نظر است که بر مبنای دانایی و توانایی بنا شده باشد. حکومتی که حاکمان در ذیل مردم قرار گرفته و مسئولان با سخت ترین قانونهای پویا که توسط داناترین افراد نوشته شده توان ایجاد انحصار فکری ، سیاسی ، مالی و... را نداشته باشند. دینداری، بی دینی، گرایش مذهبی، گرایش سیاسی، گرایش قومی و... ملاکی برای رسیدن به مناسب حکومتی نیست بلکه تنها ملاک دانش و توان انجام آن مسئولیت است. مدلی که دموکراسی، سکولاریسم و... نه به عنوان مقصد و دلیل حکومت بلکه به عنوان بازو و ساختاری در زیرمجموعه دانایی به منصه ظهور می رسند.

مقاله

شبکه های اجتماعی

بایگانی


Top