آخرین اخبار

۴۰ سالگی انقلاب و بازگشت به اقتصاد کوپنی

مطابق معمول هر سال خبرگزاری ها اقدام به انتشار روزشمار ۱۲ تا ۲۲ بهمن کرده اند. در ایام دهه فجر هر روز واقعه ای بازگویی و تلاش می شود ناگفته هایی گفته شود که برای مخاطب جذابیت خاص خود را داشته باشد. اما انقلاب اسلامی چه ارمغانی برای ایرانیان داشت؟

3 ماه قبل
بیان
A- A A+

مطابق معمول هر سال خبرگزاری ها اقدام به انتشار روزشمار ۱۲ تا ۲۲ بهمن کرده اند. در ایام دهه فجر هر روز واقعه ای بازگویی و تلاش می شود ناگفته هایی گفته شود که برای مخاطب جذابیت خاص خود را داشته باشد.

اما ایران در این ایام بیشتر به ماتم کده می ماند. شور و شوق سال های نخست انقلاب فرو ریخته و حتی دلواپسان برای دفاع از آنچه که آرمان های انقلاب خوانده می شدند، به خیابان نمی آیند.

هر ساله در ایام دهه فجر بسیجیان نوجوان و جوانانی با بالا رفتن از تیر چراغ های برق، با شور و اشتیاق، ریسه های برق و پرچم های سه گوشه را با می بردند و طول و عرض خیابان ها حال و هوایی شبیه نیمه شعبان پیدا می کرد.

به نظر می رسد نوعی خجالت زدگی از انجام دوباره این کارها به وجود آمده است.

بسیجیان به یکباره ناپدید شده اند و خبری از بالا رفتن از تیرهای چراغ برق نیست.

گویی چشم هایی که از کف خیابان آنها را نظاره می کنند و سر تکان می دهند، باعث خجالت شده است و فعالیت داوطلبانه معنایی ندارد.

در چنین حالتی کار شهرداری های مناطق دو چندان می شود. شهرداری مجبور است تابلوهای ۴۰ سال با انقلاب اسلامی را پر زرق و برق تر در سر چهارراه ها و خیابان های اصلی نصب کند و خود اقدام به پرچم زدن و ریسه بستن نماید.

انقلاب در ۴۰ سالگی اش باید بابت جشن تولد خود، به کارگران و کارمندان شهرداری پول پرداخت کند تا برایش بادکنک بخرند و خانه ای به وسعت تمام ایران را گل آذین کنند.

روزهای دهه فجر که در آن به سر می بریم برای مردم حتی نفرت هم دیگر به همراه ندارد و نگاهی به سطح خیابان ها، نه از نفرت خبری هست و نه از شادی!

انگار هیچوقت در خیابان های همین شهر درست ۴۰ سال پیش، مردمی نبودند که روزنامه های کیهان و اطلاعات را به دست گرفتند و با خوشحالی رفتن دیو و آمدن فرشته را نوید می دادند.

و انگار خاطره ها به یکباره رنگ باختند و نوستالژی روزها و سال های نخست انقلاب جایش را به نوستالژی پیش از آن داده است.

انقلابیونی که تا لحظه آخر حداقل اعلام می کردند که "شاه بد بود" و برای کشور فساد به ارمغان آورد نیز خاموشی عجیبی گرفته اند و انقلاب اسلامی هنوز به ۴۰ سالگی نرسیده، مردم مذهبی در مقابل مسجد شاه تظاهرات می کنند و خواستار بازگشت آخرین وارث آخرین پادشاه هستند.

در ۴۰ سالگی انقلاب، اقتصاد برای مقامات مسئول، اقتصاد رقابتی و برای سایرین "خدا رو شکر که هست" شده است و عضو هیئت امنای بنیاد مستضعفان از حقوق ۱۹ میلیون تومانی خود پرده برداری می کند.

در حالی که افرادی چون رفیق دوست با خودروی لکسوس خود دائما به خارج از تهران سفر می کند، صحبت از اختصاص یافتن بنزین به هر نفر ۲۴ لیتر است.

کارگران ثبت شده درگیر مزایای شب عید هستند و آمال و آرزوهای خود را در خواب می بینند اما پایه گذار سپاه پاسداران باز هم از همین مردم تقاضا می کند که در چهل سالگی انقلاب، نقش بیشتری در حکمرانی داشته باشند.

در ۴۰ سالگی انقلاب اسلامی، رییس جمهوری که به خاطر سامان دادن به وضع معیشتی روی کار آمد، در استخر مجلل خود شنا می کند و هر از چندی سر از آب بیرون آورده و اعلام می نماید که هنوز بر سر قول هایی که داده، مانده است.

۴۰ سال انقلابی گری به سبک جمهوری اسلامی از عالی ترین مقام کشور یک دیکتاتور خونریز ساخته است که اسلحه به دست می گیرد و در نماز جمعه از دانشجوی معترض تا کارگر جان به لب رسیده و به خیابان آمده را تهدید می کند که اگر وضعیت بدین شکل ادامه یابد، مسئولیت خونهای ریخته شده بر عهده خودشان است.

چهار دهه انقلابی گری از سپاه سازندگی، سپاه پاسدارانی ساخت که به جای دفاع از حریم مرزها، پل می سازد و در کشاورزی می خواهد جهادی عمل کند اما توان مدیریت رژه سالانه به مناسبت دفاع مقدس در شهری که نماد مقاومت نامگذاری شده بود را ندارد.

۱۴ هزار و ۶۰۰ روز پس از پیروزی انقلاب که خون ۲۰۰ هزار نفر به پای آن ریخته شد، قرص های اعصاب به گفته استاد دانشگاه تهران مصرف بالایی در کشور دارند و یک بازی موبایلی، جوان ایرانی را همراه با سایر جوانان جهان سومی به بالای پل های شهری هدایت می کند تا خود را از کابوس انقلاب و انقلابی گری خلاص نماید.

 

مقاله

شبکه های اجتماعی

بایگانی


Top